WE’RE ALL IN THE SAME SHIP

The Captain’s Log Book 37
English, Espagnol, Francais, Nederlands
Puerto Pesquero Artisenal, Esmeraldas, Ecuador:
Saturday, March 21, 2020
00º59´184´´ North, 079º38´787´´ West

This image has an empty alt attribute; its file name is 2020-03-15_CQ8A1883-1-sm-1.jpgOn board, we do not suffer from the loneliness many might experience on the third floor in the big cities. We are engaged in an absurd play with five completely different characters. The writer of these lines is your skipper. I would have called him “The Strolling Skeleton” if he didn’t write in the first person. Marja, with a healthy attitude to life and not afraid of the devil, we call “Tia Maria”. Then we have our boatswain “Shrink”, who takes the measure of souls with broad Russian gestures. There’s the Surinam maroon Tolin, our “Jester”, the theatre director who’s prevented to return home but who cannot stop making jokes. He consistently – and rightly – calls our ship “The Rust Bin”. Then we have another Russian, somewhat lost, whom we call the “The Phantom”. When he finally talks, he says that the Australian wildfires are an American ploy to destroy the Australian cows that breed the embryos of countless little Chinese. This is very serious because his Russian internet preacher spreads such truths and facts. Voilà your fellow travelers … It is not exactly the company that I promised in my chapter “School For Fools”, but certainly, it is a school for fools.

This image has an empty alt attribute; its file name is 2020-03-20-sm-DSCF1861-3.jpgPersonally, this crisis comes just too early because a month later we would be on our way to the paradisaical Marquesas islands from where further departure would no longer matter. Then we would have arrived flabbergasted on these islands while in the meantime the crisis would have shaken the world. You would automatically arrive healthy, after five weeks of voluntary quarantine. But it is not bad here in Esmeraldas. If wished, the fishermen bring fresh fish or huge shrimps in the morning, which, just like fruits and vegetables, remain dirt cheap because they are abundant. Occasionally you take a refreshing dip in the water which, admittedly, is not sky blue due to the river. However, in this town there’s a street ban, from which only shopping is exempted. They hardly care about that, still. “Big Belly” Ramón, who is on guard on the neighbouring fishing boat, came rowing over for a liqueur and says that the first case was already spotted in a village fifty kilometers away. The plague creeps closer ..

This image has an empty alt attribute; its file name is 2020-03-18_CQ8A1958-children_Moment_4-sm-1.jpgRolphino, renamed Dolfino or “The Dolphin” came to visit as well. He regularly leaves with his son and a friend for one or two nights at sea to catch tuna. He comes along with his wife and nine (grand)children to make a tuna salad. We just had breakfast. The ship becomes a kid’s playground. He didn’t know what to do with his family because for two days he wasn’t out on the sea because the fish market is closed. Still, he may have to, if only to exchange food with his neighbours. At least he is a food producer and that also gives us a certain perspective on barter. They all just shake hands to greet you and if you hesitate he says “Ah, if you have to die, you’ll die.” That is a wisdom that comes straight from the jungle. The question is how the community will react when real panic breaks lose. When the whites descended on the continent for the first time, they annihilated the continent with their viruses. In any case, they have been living for generations at the basic level that could become quite a problem for Europeans. They are now also obliged to be quarantined for two weeks at home, but that is quite delirious as long as there’s nothing to eat. Hammerhead shark is on the menu for lunch. One of their friends just returned from the sea. When they are big they are among the most dangerous out there. Fortunately, they cannot cope with the brackish water in the harbour. We don’t have the illusion that the fish-party will continue forever. But the kindergarten is in full swing. We send the son of Delfino home with the assignment to memorize four lines by a local poet from his song of praise on Tapao. That’s a banana dish they will prepare for us next time. We’re going to film that when the whole family sits with us around the table. If that’s still feasible and wise to do.

This image has an empty alt attribute; its file name is 2020-03-10-DSCF1855-sm-2.jpgIt’s also a shame for the show that was just starting to take shape. The title is “With The Eyes To The Sea”. That is very appropriate because the Pacific is a stone’s throw away and keeps beckoning. We made contact with “The Black Earth” (Tierra Negra), one of the best local marimba groups. This is a kind of xylophone made of pieces of bamboo of different length that is the pride of the local Negro population because it was recently declared an Intangible Cultural Heritage of Humanity by Unesco. In addition to our Jester from Paramaribo, a most cheerful, fat, black lady singer came from the Netherlands who was able to return home just in time. We had just mobilized the Cultural Service of the Municipality and the Tourist Office that would engage the Fisheries Cooperative. We are, completely unique, anchored right in the middle of the small fishing port and the intention was that the fishermen would moor around the ship with their boats for the performance. Each ship can accommodate a dozen of women, children and neighbours, which forms an audience that normally hardly ever comes into the harbour and which far exceeds the capacity of the tribune. It would be a kind of a April Fool’s Day in the harbor as a farewell performance before sailing off to new challenges.

This image has an empty alt attribute; its file name is 2020-03-12_52A0279-1-sm-1.jpgWe made friendship with “The Comandante”, aka the harbour master. That is a high military function and to speak to him you have to antechamber for an hour. The first time he was in bright-white parade uniform. I was summoned to his desk with the somewhat impatient question of why I did not leave port because I had entered as an emergency case and must therefore get out as soon as possible. I said that although we entered illegally because unannounced, it was not an emergency and that we’re now completely legal and perfectly able to set sail. It turned out that his subordinates confounded us with a German ship on which El Comandante, aka “The Nose”, made his exhaustive apologies. “When do you think to leave?” , he informed, at which I replied, “Well, Mid April, just about after the performances …”. But reality has overtaken us so next time I can tell him that to leave my crew first has to cross the closed borders.

This image has an empty alt attribute; its file name is 2020-03-18_142634-de-ware-tijd-sm-1.jpgAnd a day later I visited him again to bring him the promised book “Azart – Ship of Fools”. We spent about half an hour chatting because he’s very curious and interested in old ships. He looked bewildered at me when I told him that as a linguist, completely unfamiliar with navigation, I whimsically decided to cruise the world with an mini ocean liner. His niece is the most important former ballerina in the country and his wife a fond theater-goer. They are the first Ecuadorians I met that really deserve the book because they read English. He promised to visit us on board with his wife. But the show has been canceled and social contacts are discouraged from above. Fortunately, our Comandante appears to be a creative personality, which could be of importance if bureaucratic problems arise. The book seems to be almost more efficient than a passport.

This is an illustrated book that is not too easy to read, so few have persisted to the very last line. It’s a pity because this last line has a disturbing undertone:

Whatever may happen (about humanity’s fate), this book draws a portrait of an era that most pretend is still quite normal but that in an ever more frantic speed belongs to a very exotic past.

I had no idea it was going that fast. To leave no room for doubt, on the last page of the book is a picture of the statue of Erasmus that fell from its pedestal as an emblem of collapsing European humanist values. That may be one of the consequences of the virus. Anyway, it will never be the way it was and our Swedish Greta, as an emblem of contemporaneous youth, might be happy with it.

This image has an empty alt attribute; its file name is PAMPUS-sm-1.jpg

SOMOS TODOS EN EL MISMO BARCO
A bordo, no sufrimos la soledad que muchos podrían experimentar en el tercer piso en las grandes ciudades. Estamos involucrados en un teatro absurdo con cinco personajes completamente diferentes. El escritor de estas líneas es tu capitán. Lo habría llamado “El Esqueleto Ambulante” si no hubiera escrito en primera persona. Marja, con una actitud saludable ante la vida y sin miedo al diablo, la llamamos “Tia Maria”. Luego tenemos nuestro contramaestre “El Pastor de Almas”, quien toma la medida de las almas con amplios gestos rusos. Hay Tolin, nuestro “Bufón”, el director de teatro de Suriname quien ya no puede regresar a casa pero tampoco dejar de hacer bromas. Él, consistentemente y con razón, llama a nuestro barco “El Bote Oxidado”. Luego tenemos otro ruso, algo perdido, a quien llamamos “El Fantasma”. Cuando finalmente habla, dice que los incendios forestales australianos son una estratagema estadounidense para destruir las vacas australianas que crían los embriones de innumerables pequeños chinos. Es es muy serioso porque su predicador ruso de internet difunde tales verdades y hechos. Voilà sus compañeros de viaje… No es exactamente la compañía que prometí en mi capítulo “Escuela Para Locos” (School for Fools), pero ciertamente, es una escuela para locos.

Personalmente, esta crisis llega un poco pronto porque un mes después estaríamos navegando a las paradisíacas islas Marquesas, desde donde ya no importaría salir. Entonces habríamos llegado perplejos a estas islas, mientras que la crisis habría sacudido al mundo. Llegaríamos automáticamente sanos después de cinco semanas de cuarentena voluntaria. Pero no está mal aquí en Esmeraldas. Si lo deseamos, los pescadores traen por la mañana pescado fresco o enormes camarones, que, al igual que las frutas y verduras, siguen siendo muy baratos porque son abundantes. De vez en cuando te das un refrescante chapuzón en el agua que, ciertamente, no es azul celeste, debido al río. Sin embargo, en esta ciudad ya hay una prohibición salir a la calle, a excepción para las compras. Apenas les importa eso, todavía. La “Panza Gorda” Ramón, que está de guardia en el barco pesquero vecino, vino a remar en busca de un pequeño licor y dice que el primer caso ya hay en un pueblo a cincuenta kilómetros de distancia. La plaga está acercándose.

Rolphino, renombrado Dolfino o “El Delfín” también vino a visitarnos en su lancha. Regularmente sale con su hijo y su amigo durante una o dos noches por el mar para pescar atún. Ahora viene con su esposa y nueve hijos y nietos para hacer una ensalada de atún. Justamente hemos acabado de desayunar. El barco se convierte en un parque infantil. No sabía qué hacer con su familia porque durante dos días no estuvo en el mar ya que el mercado de pescado está cerrado. Al final, tiene que volver al mar, sea solo para intercambiar alimentos con sus vecinos. Al menos es un productor de alimentos y eso también nos da una cierta perspectiva sobre el trueque. Para saludarnos, todos, hasta los más pequeños, nos dan la mano y quando dudas, dice el Delfín: “Ah, si hay que morir, morirás”. Esa es una sabiduría que viene directamente de la selva. La pregunta es cómo reacciona la comunidad cuando vienen los verdaderos ataques de pánico. Los primeros blancos, llegando, aniquilaron el continente con sus virus.. En cualquier caso, ya están viviendo durante generaciones en el nivel básico que para los europeos podría convertirse en un gran problema. Ahora también están obligados a permanecer en cuarentena durante dos semanas en casa, pero eso es delirante siempre que no haya nada para comer. Para el almuerzo está tiburón martillo en el menú. Uno de sus amigos acaba de regresar del mar. Cuando son grandes, se encuentran entre los más peligrosos que existen pero, afortunadamente, no toleran el agua salobre del puerto. No tenemos la ilusión de que la fiesta de los peces continuará para siempre pero el jardín de infantes está en pleno apogeo. Enviamos al hijo de Delfino a casa con la tarea de memorizar cuatro líneas de poesía de un poeta local de su elogia de Tapao. Es un plato de plátano que nos preparan la próxima vez. Vamos a filmar eso cuando toda la familia esté alrededor de la mesa con nosotros. Si eso todavía es sabio.

También es una pena para el espectáculo que apenas comenzaba a tomar forma. El título es “A Los Ojos Al Mar”. Eso es muy apropiado porque el Pacífico queda guiñando su ojo a tiro de piedra. Nos pusimos en contacto con “Tierra Negra”, uno de los mejores grupos locales de marimba. Este es un tipo de xilófono hecho de piezas de bambú de diferente longitud que es el orgullo de la población negra local porque recientemente fue declarado por la Unesco Patrimonio Cultural Inmaterial de la Humanidad. Además de nuestro Bufón de Paramaribo, vino de Amsterdam una cantante negra gorda de las más alegres quien pudo regresar a casa justo a tiempo. Acabábamos de movilizar el Servicio Cultural del Municipio y la Oficina de Turismo que involucraría a la Cooperativa de Pesca. Estamos anclados justo en el medio del pequeño puerto pesquero y la intención era que los pescadores amarran alrededor del barco con sus botes para el espectáculo. Cada barco puede acomodar a una docena de mujeres, niños y vecinos, lo que forma una audiencia que normalmente casi nunca llega al puerto y que supera con creces la capacidad del tribuno. Hemos querido en el puerto una especie de Día de los Inocentes del primero de abril como una actuación de despedida antes de navegar hacia nuevos desafíos.

Hicimos amistad con “El Comandante”, el capitán del puerto. Es una alta función militar y para ser recibido por él hay que esperar una hora o algo. La primera vez estaba en uniforme blanco impecable de desfile. Fui convocado a su oficio con la pregunta un tanto impaciente de por qué no salimos del puerto. Habíamos ingresado como un caso de emergencia y, por lo tanto, debíamos salir lo antes posible. Dije que aunque ingresamos ilegalmente porque sin previo aviso, no era una emergencia y que ahora somos completamente legales y perfectamente capaces de zarpar. Resultó que sus subordinados nos confundieron con un barco alemán en el que El Comandante se disculpó profusamente. “¿Cuándo piensas irte?”, preguntó, a lo que respondí: “Bueno, a mediados de abril, después de las actuaciones …”. Pero la realidad nos ha superado, así que la próxima vez debo decirle que para salir, mi tripulación primero hay que cruzar las fronteras cerradas.

Y un día después lo visité nuevamente para traerle el libro prometido “Azart – Ship of Fools” (Barco de los Locos). Pasamos media hora conversando porque es muy curioso e interesado en viejos buques . Me miró desconcertado cuando le dije que, como lingüista y totalmente ajeno a la navegación, decidí caprichosamente recorrer el mundo con un mini-transatlántico. Su sobrina es la ex bailarina más importante del país y su esposa es una aficionada al teatro. Son los primeros ecuatorianos que conocí que realmente merecen el libro porque leen inglés. Prometió visitarnos a bordo con su esposa. Pero el programa cultural ha sido cancelado y los contactos sociales se desaniman desde arriba. Afortunadamente, nuestro Comandante parece ser una personalidad creativa, que podría ser importante si surgen problemas burocráticos. El libro parece ser casi más eficiente que un pasaporte.

Este es un libro ilustrado que no es tan fácil de leer, por lo que pocos han persistido hasta la última línea. Es una pena porque la última línea tiene un tono inquietante:

Whatever may happen (about humanity’s fate), this book draws a portrait of an era that most pretend is still quite normal but that in an ever more frantic speed belongs to a very exotic past.

Pase lo que pase (sobre el destino de la humanidad), este libro dibuja un retrato de una era que la mayoría finge que todavía sea bastante normal, pero que a una velocidad cada vez más frenética pertenece a un pasado muy exótico.

No tenía idea de que iba tan rápido. Pero para no dejar lugar a dudas, en la última página del libro hay una imagen de la estatua de Erasmo que cayó de su pedestal como un emblema del colapso de los valores humanistas europeos. Esa puede ser una de las consecuencias del virus. De todos modos, nunca será como fue y nuestra Greta sueca, como emblema de la juventud contemporánea, podría estar muy feliz con eso.

This image has an empty alt attribute; its file name is 2020-03-15_CQ8A1856-1-sm.jpg

NOUS SOMMES TOUS DANS LE MÊME BATEAU
A bord, nous ne souffrons pas de la solitude que beaucoup pourraient vivre dans les grandes villes au troisième étage. Nous sommes engagés dans une pièce absurde avec cinq personnages complètement différents. L’auteur de ces lignes est votre skipper. Je l’aurais appelé “Le Squelette en Marche” s’il n’avait pas écrit à la première personne. Marja, avec une attitude saine envers la vie et sans peur du rien ni diable, nous l’appelons “Tia Maria”. Ensuite, nous avons notre maître d’équipage “Pasteur des Âmes”, qui prend la mesure des âmes avec des larges gestes russes. Il y a le marron Tolin, notre “Bouffon” de Suriname, le metteur-en-scène qui n’a pas pu rentrer chez lui mais qui ne peut pas arrêter de faire des blagues. Il appelle régulièrement – et à juste titre – notre navire “La Boîte à Rouille”. Ensuite, nous avons un autre Russe, un peu perdu, que nous appelons “Le Fantôme”. Quand il parle enfin, il dit que les incendies de forêt australiens sont un stratagème américain pour détruire les vaches australiennes qui élèvent les embryons d’innombrables petits Chinois. C’est très sérieux parce que son prédicateur russe sur internet diffuse de telles vérités et faits. Voilà vos compagnons de route … Ce n’est pas exactement la compagnie que je vous avais promise dans mon chapitre “School For Fools”, mais c’est certainement une école des fous.

Personnellement, cette crise arrive juste trop tôt car un mois plus tard, nous serions en route vers les îles paradisiaques des Marquises, d’où un départ n’aurait plus trop d’importance. Nous serions y arrivés assez époustouflés alors qu’entre-temps la crise aurait secoué le monde. Nous y arrivons automatiquement en bonne santé, après cinq semaines de quarantaine volontaire. Mais ce n’est pas mal ici à Esmeraldas. Si on veut, les pêcheurs apportent le matin du poisson frais ou d’énormes crevettes, qui, tout comme les fruits et légumes, restent très bon marché car ils sont abondants. De temps en temps, on prend un bain rafraîchissant dans l’eau qui, certes, n’est pas bleu azur à cause de la rivière. Cependant, dans cette ville, on ne peut plus sortir en ville, sauf pour les achats. Ils s’en soucient à peine, encore. “Grosse Panse” Ramón, qui est de garde sur le bateau de pêche voisin, est venu ramer pour une liqueur et dit que le premier cas a déjà été repéré dans un village à une cinquantaine de kilomètres. La peste se rapproche ..

Rolphino, renommé Dolphino ou “Le Dauphin” est également venu nous visiter. Il part régulièrement avec son fils et un ami pour une ou deux nuits en mer pour pêcher du thon. Il vient avec sa femme et ses neuf (petits)enfants pour préparer une salade de thon. Nous venons de prendre le petit déjeuner. Le navire devient un terrain de jeux enfant. Il ne savait pas quoi faire de sa famille car pendant deux jours il ne va pas au mer car le marché aux poissons est fermé. Pourtant, il devrait y retourner, ne serait-ce que pour échanger de la nourriture avec ses voisins. Au moins, il est un producteur de bouffe et cela nous donne une certaine perspective sur le troc. Jusqu’aux les plus petits ils nous serrent la main pour nous saluer et si nous hésitons, il dit: “Ah, si on doit mourir, on va mourir.” C’est une sagesse qui vient tout droit de la jungle. La question est de savoir comment la communauté réagira lorsque vient un véritables panique. Quand les blancs sont descendus pour la première fois sur le continent, ils ont anéanti le continent avec leurs virus. En tout cas, ils vivent depuis des générations au niveau de base, ce qui pourrait devenir un problème pour les Européens. Ils sont désormais également obligés d’être mis en quarantaine pendant deux semaines à la maison, mais c’est assez délirant tant qu’il n’y a rien à manger. Le requin-marteau est au menu du déjeuner. Un de leurs amis vient de rentrer de la mer. Ces requins, quand ils sont grands, sont parmi les plus dangereux. Heureusement, ils n’aiment point l’eau saumâtre du port. Nous n’avons pas l’illusion que la fête du poisson se poursuivra pour toujours. Mais le jardin d’enfants bat son plein. Nous renvoyons le fils de Dauphin à la maison avec la mission de mémoriser quatre vers écrits par un poète local dan son éloge du Tapao. C’est un plat de banane qu’ils nous préparent la prochaine fois. Nous allons filmer cela quand toute la famille sera assise avec nous autour de la table. Si ça serait toujours sage.

C’est aussi dommage pour le spectacle qui commençait tout juste à prendre forme. Le titre “Aux Yeux Sur La Mer” est très approprié parce que le Pacifique est à deux pas et continue de faire signe. Nous avons pris contact avec “La Terre Nègre” (Tierra Negra), l’un des meilleurs groupes de marimba locaux. C’est une sorte de xylophone fait de morceaux de bambou de différentes longueurs qui fait la fierté de la population nègre locale car il a récemment été déclaré patrimoine culturel immatériel de l’humanité par l’Unesco. En plus de notre bouffon de Paramaribo est venue d’Amsterdam une chanteuse noire très grasse et gaie qui a pu rentrer chez elle juste à temps. Nous venions de mobiliser le Service Culturel de la Municipalité et l’Office de Tourisme qui, enthousiastes, allaient engager la Coopérative des Pêches. Nous sommes, tout à fait unique, ancrés en plein milieu du petit port de pêche et l’intention était que les pêcheurs s’amarrent autour du navire avec leurs bateaux pour le spectacle. Mais le spectacle a été annulée et les contacts sociaux sont officiellement découragés. Heureusement, notre commandant semble être une personnalité créative, ce que pourrait être importante si des problèmes bureaucratiques surgissent. Le livre est être presque plus efficace qu’un passeport.

Il s’agit d’un livre illustré qui n’est pas trop facile à lire, donc peu ont persisté jusqu’à la toute dernière ligne. C’est dommage car cette ligne a une nuance inquiétante:

Quoi qu’il arrive (sur le sort de l’humanité), ce livre dresse le portrait d’une époque que la plupart prétend que soit encore tout à fait normale mais qui, à une vitesse toujours plus effrénée, appartient à un passé très exotique.

Whatever may happen (about humanity’s fate), this book draws a portrait of an era that most pretend is still quite normal but that in an ever more frantic speed belongs to a very exotic past.

Je ne savais pas que ça allait aussi vite. Pour ne laisser aucun doute, à la tout dernière page du livre se trouve une image de la statue d’Érasme tombée de son piédestal comme emblème de l’effondrement des valeurs humanistes européennes. C’est peut-être l’une des conséquences du virus. Quoi qu’il en soit, ce ne sera jamais comme avant et notre Greta suédoise, en tant que emblème de la jeunesse contemporaine, pourrait en être heureuse.

This image has an empty alt attribute; its file name is 2020-03-16_52A0305-1-sm-2-683x1024.jpg

WE ZITTEN ALLEMAAL IN HETZELFDE SCHUITJE
Aan boord hebben we geen last van het isolement dat velen op drie-hoog in de steden ondervinden. We zitten middenin een absurd toneelstuk met vijf totaal uiteenlopende karakters. De schrijver dezes is Uw schipper. Als hij niet in de eerste persoon zou schrijven had ik hem “Het Wandelend Skelet” genoemd. Marja , met een gezonde levenshouding en voor de duvel niet bang, noemen we “Tia Maria”. Dan hebben we onze bootsman “De Zielenknijper”, die met brede Russische gebaren de maat der zielen opneemt. Er is de bosneger “Joker” Tolin, de regisseur uit Suriname die misschien niet meer naar huis kan maar die zijn kwinkslagen niet kan laten. Hij noemt ons schip consequent – en terecht – “De Roestbak“. Dan hebben we nog een andere Rus, enigszins verdwaald en verdwaasd, die we de “De Zwijger” alias “De Schim” noemen. Wanneer hij eindelijk praat vertelt hij dat de Australische bosbranden een Amerikaans complot is om de Australische koeien te vernietigen die de embryo’s kweken van ontelbare kleine Chineesjes. Dit is heel serieus want zijn Russische internet-dwaallicht verspreidt zulke waar- en wetenswaardigheden. Voilà Uw medereizigers… Het is niet precies het gezelschap dat ik U in mijn hoofdstukje “School For Fools” voorspiegelde maar een school for fools is het zeker wel.

Persoonlijk komt deze crisis net effe te vroeg want we zouden pas een maand later op weg zijn naar de paradijselijke Marquesas eilanden, vanwaar verder vertrek niet meer van belang is. Dan was je verbijsterd op de eilanden beland terwijl ondertussen de crisis de wereld had veranderd. Dan kom je ook na vijf weken automatisch gezond aan want na vrijwillige quarantaine. Maar het is hier in Esmeraldas niet slecht. De vissers brengen desgewenst ‘s-ochtends de verse vis of enorme garnalen die net als groente en fruit spotgoedkoop blijven want overvloedig aanwezig. Met af en toe een verfrissende duik in het water dat, toegegeven, vanwege de rivier helaas niet hemelsblauw is. Maar ook in dit stadje is nu een straatverbod van kracht waarvan alleen boodschappen doen ontheffing verleent. Daar trekken ze zich nauwelijks iets van aan, vooralsnog. De bewaker “Dikbuik” Ramón, die op de buurman-vissersboot de wacht houdt, roeit voor een likeurtje langs en vertelt dat het eerste geval reeds gesignaleerd werd in een dorp vijftig kilometer verderop. De pest kruipt dichterbij..

We krijgen bezoek van Rolphino, omgedoopt tot Dolphino oftewel “De Dolfijn”. Hij vertrekt regelmatig met zijn zoon en een vriend voor een of twee nachten op zee om tonijn te vangen. Hij komt met vrouw en negen (klein)kinderen langs om tonijnsalade te maken. Wij hadden zojuist ontbeten. Het schip wordt net een speeltuin. Hij wist niet wat te doen met zijn gezin want sinds twee dagen vist hij niet meer nu de vismarkt gesloten is. Toch zal hij eventueel wel moeten, al was het maar om met zijn buren voedsel te ruilen. Hij is ten minste een voedselproducent en dat geeft ook aan ons een zeker perspectief op ruilhandel. Ze geven je ter begroeting gewoon een hand en als je ervoor een elleboog wil teruggeven zegt ie – “Ach, als je dood moet, moet je dood”. Dat is een wijsheid die rechtstreeks uit het oerwoud stamt. De vraag is wel hoe de gemeenschap reageert als er echt paniek uitbreekt. Toen de blanken hier voor het eerst landden, hebben ze hele stammen met hun virus verwoest. In ieder geval leven ze al generaties op het basisniveau dat voor de Europeanen nog een heel probleem zou kunnen worden. Ze worden nu ook verplicht om twee weken thuis in quarantaine te zitten maar dat is behoorlijk uitzinnig want dan is er niks te eten. Na het ontbijt staat er hamerkophaai op het menu. Een van hun vrienden kwam terug van zee. Als ze groot zijn behoren ze tot de meest gevaarlijke der haaien. Gelukkig kunnen ze niet tegen het brakke water in de haven. We hebben niet de illusie dat het visfestijn voortduurt. De kindergarten raast ondertussen volop door. We sturen de zoon van Delfino naar huis met de opdracht om vier dichtregels uit het hoofd te leren van een lokale dichter uit zijn loflied op Tapao. Dat is een bananengerecht dat ze de volgende keer voor ons zullen voorbereiden. We gaan dat filmen als de hele familie met ons rond de tafel zit. Als dat nog mogelijk is.

Het is ook jammer voor de show die net vorm begon te krijgen. De titel luidt “Met De Ogen Naar De Zee“. Dat is heel toepasselijk want de Oceaan, “De Stille“, blijft op een flinke steenworp lonken. We hebben contact met “De Zwarte Aarde” (Tierra Negra), een van de beste lokale marimba-groepen. Dat is een soort xylophoon van stukjes bamboo van verschillende lengte en de trots van de lokale negerbevolking omdat het door de Unesco onlangs tot Immaterieel Erfgoed van de Mensheid werd uitgeroepen. Behalve onze Lolbroek uit Paramaribo was uit Nederland een vrolijke, dikke, zwarte zangeres gekomen die weer net op tijd naar huis kon terugkeren. We hadden juist de Cultuurdienst van de Gemeente en het Toeristenbureau gemobiliseerd die de Visserijcoöperatie zou inschakelen. We liggen, volstrekt uniek, op anker pal in het midden van de kleine vissershaven en het was de bedoeling dat de vissers met hun bootjes voor de voorstelling rondom het schip zouden afmeren. In ieder schip past wel een elftal van vrouwen, kinderen en buren, hetgeen een publiek vormt die normaal nauwelijks in de haven komt en die de capaciteit van de tribune verre overtreft. Het zou een soort Vlaggetjesdag worden, een Eén-April afscheidsshow als vertreksein voor verdere avonturen…

We hebben een goede vriend gevonden in de Commandante, de havenmeester. Dat is een hoge militaire functie en om hem te spreken moet je een uur antichambreren. De eerste keer was hij in wit parade-uniform. Ik werd op zijn bureau ontboden met de enigszins boze vraag waarom ik niet vertrok want ik was als noodgeval binnengevaren en moet dus zo snel mogelijk wegwezen. Ik zeg dat ik weliswaar illegaal want onaangekondigd ben binnengevaren maar dat we ondertussen helemaal legaal zijn en sowieso perfect in staat om weer te vertrekken. Het bleek dat zijn ondergeschikte militairen het dossier van een Duits schip voor zich hadden waarop El Commendant , alias “De Neus“, zich in veronschuldigingen uitputte. “Wanneer het ons beliefde ongeveer te vertrekken ?“. Ik zeg, “Wel, Half April, zo ongeveer, na de voorstellingen…“. Maar de realiteit heeft ons ingehaald dus de volgende keer kan ik hem melden dat om te vertrekken mijn bemanning eerst de gesloten landsgrenzen moet over zien te komen.

En een dag later zocht ik hem weer op, om hem het beloofde boek “Azart – Ship of Fools” te brengen. We bleven zowat een half uurtje aan het keuvelen want hij is geïnteresseerd in oude schepen en heel nieuwsgierig. Hij keek me aan alsof ie water zag branden toen ik hem vertelde dat ik als taalkundige en volstrekt onbekend met de scheepvaart in een gril met een oceaanstomertje de wereld wou rondvaren. Zijn nicht is de belangrijkste gewezen bailarina van het land en zijn vrouw een trouw theaterbezoekster. Het zijn de eerste Ecuadorianen die ik tegenkwam en het boek ook echt verdienen want in staat om Engels te lezen. Hij beloofde mij spoedig met zijn vrouw aan boord een kijkje te nemen. Maar de show is afgezegd en sociale contacten worden van hogerhand ontmoedigd. Helaas! Gelukkig lijkt onze Commendante een creatieve persoonlijkheid te zijn hetgeen nog van belang kan zijn als burocratische problemen opdoemen. Het boek blijkt bijna beter dan een paspoort te zijn.

Het ziet ernaar uit dat er in Europa eindelijk weer gelezen wordt. Het plaatjesboek “Azart – Ship of Fools” schijnt moeilijk leesbaar te zijn en daarom heeft vrijwel niemand tot de allerlaatste regel doorgezet. Deze regel

Dit is een plaatjesboek dat niet makkelijk leesbaar is en daarom hebben weinigen het tot de allerlaatste regel volgehouden. Da’s jammer want deze laatste regel heeft een verontrustende ondertoon:

Whatever may happen (about humanity’s fate), this book draws a portrait of an era that most pretend is still quite normal but that in an ever more frantic speed belongs to a very exotic past.

Wat ons ook te wachten staat, dit boek geeft een beeld van een tijdperk waarvan de meesten denken dat het nog behoorlijk normaal is maar dat in een steeds woester tempo behoort tot een buitengewoon exotisch verleden.

Ik had geen idee dat het zo snel zou gaan.. Om geen twijfel te laten bestaan staat op de laatste bladzijde van het boek een foto van het standbeeld Erasmus die van zijn voetstuk is gevallen als symbool van de ineenstortende humanistische Europese waarden. Dat is misschien een van de gevolgen van het virus. Hoe dan ook, het wordt nooit meer zoals het was en daar kan onze Zweedse Greetje, als embleem van de jeugd, misschien blij mee zijn.

This image has an empty alt attribute; its file name is DSCF1872-sm-2.jpg

Written By August Dirks

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *