THE STORY ABOUT A FOOL NAMED FREDDY

“Sweetgrass for a peaceful mind, sage to clear my soul, prayers carried through the smoke, a quest to make me whole. Dancing on mother Earth, feet never leave the ground. Seaching for our loved ones. Peace will be found.” ( Joanne Shenandoah )

Isla de Arousa, Garcia, 28 Augustus 2017

Een aantal weken voordat we vertrokken, hadden we een meeting met de Azart crew waarin iedereen de kans had om re vertellen hoe ze op de Azart kwamen, wat de missie van de Azart was, en hoe we daarbij konden bijdragen. We hadden allemaal tien minuten om ons verhaal te doen. Voor velen was dit een moeilijk en emotioneel gesprek. Toen ik aan de beurt was, werd ik na een aantal minuten onderbroken omdat men vond dat ik afdreef. Omdat ik mijn verhaal niet geheel heb kunnen doen, vertel ik het hier in mijn blog. Het is geen makkelijk verhaal, zeker niet voor mijn vrienden en familie, maar ik doe het toch, omdat ik een bepaalde afsluiting zoek, en ik vind dat ik deze afsluiting verdien, en ik ben dapper genoeg om deze afsluiting op te eisen. Ik ben een sterke gozer, ijzersterk. Maar ik ben moe, ik ben doodop. Ik ben op niks en niemand kwaad, vergeef iedereen die me gekwetst heeft. Zelfs mezelf, omdat ik een droom leefde dat niet mijn droom was, maar in mijn hoofd is gedreund door school en een stelletje televisie-produces. Maar inmiddels leef ik allang mijn eigen droom weer.

Ik ben er klaar voor, ik ben er klaar mee.  Goed, daar gaan we.

Toen ik ben geboren kreeg ik al het mooie van het leven, ik zag hoe mooi de natuur was, en kreeg intens veel liefde van mijn familie. Toen ik iets groter was, vond men me een vreemde, maar vrolijke peuter. Bijvoorbeeld draaide ik een drol op de overloop en riep de hele familie bijeen om te vertellen dat deze drol bruin was. Ik kende de kleuren al heel erg vroeg. Ook was ik extreem geobsedeerd door alle dingen die draaiden. Ik pakte een krukje, zette het bij oma op haar aanrecht, klom er op en keek naar de ventilator. “Het draait, het draait!!” schreeuwde ik het uit. En zo kroop ik bij de slager onder de toonbank met dezelfde boodschap. Als mijn moeder in de keuken was, was ik helemaal druk met de slamixer en draaide als een bezetene met dat ding. “Het draait, alles draait!!!”, ik lachte en gierde het uit. Ik was een heel vrolijk kind.

En toen moest ik naar school. Daar vroegen ze naar wat ik wilde worden als ik groot ben. “Indiaan!!!” riep ik vol overtuiging. “Dat kan niet”, zei de juf. “Dan wil ik piraat worden, of ridder!!!”, zei ik vastbesloten. In de jaren werd mij pijnlijk duidelijk hoe mijn cirkels werden verbogen tot vierkanten en blokken. Mij werd geleerd dat ik Nederlands was, en dat de Nederlandse geschiedenis mijn geschiedenis is. Ook werd me geleerd dat alles draait om cijfers en economie, en dat de Nederlandse economie mijn economie was en dus de staatsschuld ook mijn schuld was. Nederland heeft een Koningin, en dat was,….ook mijn koningin. Na schooltijd speelde ik veel buiten, want alleen in mijn fantasie kon ik nog indiaan zijn.

Ook keek ik veel televisie, door het vele kijken creëerde ik een droom, een wens, een illusie dat ik alleen maar gelukkig kan zijn met een groot huis, een dikke bankrekening, veel spullen, verre vakanties, een dure auto en een pracht lichaam. Deze droom, heeft mij als extravagante jongen die ik was, naar Amsterdam doen werken. Als enorme rebel heb ik de lagere school en de Mavo doorstaan, om vervolgens detailhandel te studeren, wat de sleutel was naar Amsterdam. Ik ging een HBO opleiding doen, en via deze weg had ik mijn eerste kamer kunnen krijgen. Woonruimte vinden in deze stad is een moeilijke, bijna onmogelijke opgave. Inmiddels is de wachtrij voor een sociale huurwoning meer dan 20 jaar.

Toen ik 22 was, kreeg ik een vriendje en was het tijd om uit de kast te komen. Dit vriendje had een hele slechte invloed op me. Hij zat financieel aan de grond en ik kwam erachter dat hij probeerde op te krabbelen als escort. Ik probeerde hem daaruit te trekken, maar dat werkte averechts. Omdat ik nog steeds dacht dat geld, veel geld verdienen de sleutel tot geluk was heb ik besloten om dat ook te doen. Dit ging een tijdje goed, we leefden als idioten en gingen zeker vijf keer per week uit. Mijn studie had ik al lang opgegeven. Niet omdat ik veel geld verdiende, maar deze richting was niet mijn richting. Op een gegeven moment ging deze relatie met veel tamtam stuk. Met heel veel verdriet zat ik alleen in mijn studentencontainertje met drie maanden huurachterstand. Dat vriendje had beloofd om de helft mee te betalen, maar dat geld is nog steeds nooit gekomen. Ik kreeg geen contact met hem omdat ik te horen had gekregen dat hij zich ergens had laten opsluiten om net de hulp van God beter te worden. Je hebt geen idee hoe ik me toen gevoeld moet hebben. In mijn eentje heb ik die hele achterstand bij elkaar “gewerkt”. Ik ging als doos bonbons van hotel naar hotel, van deur tot deur. Ik was zo goed in mijn werk dat het niet lang duurde voordat mij gevraagd werd om op kantoor te komen werken als telefonist. Ook dit ging prima, bij elk telefoontje dat binnen kwam stuurde ik een jongen op pad. Ook nam ik jongens aan. Ik sprak net ze af op kantoor, deed de sollicitatie en maakte de meest geile foto’s voor de website. Zo heb ik een aantal jaar gewerkt. Nu ik aan deze tijd terug denk, realiseer ik me dat ik misschien wel seksverslaafd ben geweest. Op een dag kreeg ik een bericht van een scharrel dat ik me moest laten testen op seksueel overdraagbare aandoeningen. Hij had namelijk chlamydia en de kans was groot dat ik het ook had. Bij de kliniek had ik een heel leuk gesprek met de zuster. Ik vertelde over mijn seksleven en hoe ik altijd alles veilig deed. “Maak je geen zorgen”, zei ze nog. “Ik heb je bloed afgenomen en ik heb je urine, over 30 minuten ben je hier welkom voor de uitslag”. Ik ging lekker buiten in de zon zitten, rookte één of twee sigaretjes, en ging weer terug naar de wachtkamer. Ik zag de zuster aankomen net een blik zo wit als sneeuw, ik voelde in mijn onderbuik al dat het goed fout zat. “Ga zitten”, zei ze. “Ik heb slecht nieuws, je bent besmet met het HIV virus”. Ik was met stomheid geslagen. “Ik kom hier om me te laten testen op chlamydia, en loop de deur uit met de hoofdprijs?” schreeuwde ik nog. “Ja, het is echt waar, maar het is niet zo erg meer als vroeger” zei ze nog, “bovendien hoef je je geen zorgen te maken, het is goed te onderdrukken, maar weg gaat het waarschijnlijk nooit”. Twee weken lang heb ik in een soort waas gelopen, waarin ik het allemaal even niet meer wist. Ik ben altijd heel voorzichtig geweest, en toch overkomt me dit? Hoe moet ik dit aan mijn vrienden en familie vertellen? Moet ik het eigenlijk wel vertellen? Ik wist het allemaal niet meer. Het is apart dat twee dagen na dit nieuws popster Michael Jackson kwam te overlijden, nog steeds vind ik dit een hele vreemde samenkomst van omstandigheden. Nu nog steeds, als Michael herdacht wordt, dan denk ik terug aan deze donkere dagen, en voel ik me vaak verpest.

Op dat moment woonde ik anti-kraak. Samen met een vriendpin huurde ik een flat aan de Voorburgstraat. Na een jaar te hebben samengewoond kregen we het nieuws dat we moesten verhuizen. Mijn vriendin vond wat voor zichzelf, ik ging anti-kraak verder. Op de plek waar toen onze flat stond, staat tot op de dag van vandaag nog een braakliggend gebied  In het volgende jaar ben ik zeker zeven keer van woning naar woning versleept. Elke keer als ik net mijn adres had gewijzigd, kwam er weer een telefoontje met het nieuws dat ik moest verassen.  Op een gegeven moment, ik deed inmiddels al lang geen escort werk meer, had ik een prachtwoning in Amsterdam oost, deze woning was heel knus en was helemaal versierd met prachtige klimop planten. Ook al had ik een vreselijke kutbaan op Schiphol, ik voelde me erg gelukkig. Ik heb er denk ik drie weken mogen wonen voordat de telefoon weer ging. “Je moet er weer uit”. Mijn moeder was jarig, en belde haar eigenlijk om haar te feliciteren, maar dat pakte anders uit. Ik brak, ik brak enorm en lag van wanhoop over de grond te rollen. Wat moet ik nu, wat moet ik nu toch? Wat moet ik toch doen om een normaal plekje te krijgen in deze klotemaatschappij? Ik heb verdomme meer baantjes gehad dan Donald Duck en elke keer wordt ik weer onderuit gehaald. Ik werk me helemaal suf in dit klotesysteem, en wat krijg ik ervoor terug? Je begrijpt dat mijn moeder haar verjaardag verpest was, en dat spijt me nu nog steeds, maar ik kon niet meer. Maar ineens zag ik een lichtpuntje. Ik snapte ineens dat ik helemaal geen woning nodig had, ik zoek geen eigen plekje.. ik BEN mijn eigen plekje. Daarna heb ik nog in twee anti-kraakwoningen gezeten en heb nog wat losse baantjes gehad voordat ik weer in een studentencontainer terug kwam en een baan kreeg in de leukste kroeg van Nederland, café “The Web”. Hier heb ik tot de dag van vandaag gewerkt, ook al ben ik momenteel op reis, mijn baas zei dat ik hier altijd terug kon komen. Op een gegeven moment moest ik ook die container uit. Blijkbaar was het nog een beetje naïef om te denken dat ik met 14 jaar in de wachtrij inmiddels wel een woning kon krijgen, dit was niet het geval. Ik verbleef bij vrienden, bij familie, sliep achter de bar, sliep in parken en sliep op het strand. De mensen hadden het allemaal enorm met me te doen, en ik ben nog steeds dankbaar voor alle hulp. Gelukkig liet ik me niet gek meer maken, inmiddels heb ik geleerd dat ik mijn eigen plekje ben, en dat idee geeft me nog steeds rust. Want alles wat ik zie wanneer ik mijn ogen dicht heb is van mij….het is allemaal van mij.

Als drenkeling, verzopen in de Amsterdamse woningcrisis, kwam ik op de Azart “Ship of Fools”. Ik weet nog dat ik dacht: “wat is dit voor hippie-schip??” Maar ik vond het prachtig, en deed volop mee met de feestjes en de festivals. Een hippie is een naar woord om iemand af te schrijven die het verschil kent tussen vrijheid en de illusie van vrijheid, en die daarin overduidelijk een keuze in heeft gemaakt. Ja, ik ben een hele grote hippie… en ik ben daar trots op. De Azart heeft een geweldige draai aan mijn leven gegeven die ik al heel lang zocht.  Ik ben hier helemaal uit mijn schulp gekropen. Niet alleen als artiest, maar zeker ook als schrijver…en schrijven zal ik. De Azart is een narrenschip. En zijn missie is: humor, entertainment brengen in een wereld die kapot dreigt te gaan aan ellende, hebzucht en haat. De Shamaan in me zegt: de sleutel voor een betere wereld, die verstikt in haat een oorlog, is liefde humor en vrede. Daar ben ik van overtuigd. Creatie komt uit liefde, vernieling komt uit haat. August Dirks, zet hem op, volg de blauwe weg van leven. Maar de oceaan ligt boven ons en niet onder ons.

 

PS: mijn aandeel aan de Azart is schrijven, voor zover niemand dat nog doorhad.

Written By Freddy Gruizinga

One Comment on “THE STORY ABOUT A FOOL NAMED FREDDY

  1. Mona Reply

    September 5, 2017 at 10:13

    Wat een mooi stuk heb je geschreven !

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *