A MAGIC NIGHT UNDER THE STARS

“We are not alone in the Universe”

 

Isla de Arousa, 24 Augustus 2017

 

De groep ligt uit elkaar. De reis die we tot zover achter de rug hebben, heeft ons niet in de koude kleren gezeten. Iedereen geeft elkaar de schuld. We hebben er een zeer deprimerende vergadering over gehad. Een aantal zijn weggestuurd, een aantal zijn uit zichzelf opgestapt en een aantal blijven aan boord.  Ik mag mijn “vakantie” hier uitzitten, maar voor mij is dit geen vakantie. Ik gedij het beste in een eenheid. Als die eenheid verstoord is, dan raak ik ook uit balans. Om die balans terug te krijgen besloot ik om een flink eind te gaan lopen. Isla da Arousa is een prachtig eiland, met bossen van eucalyptusbomen, prachtige parken, zandstranden en stranden met hoge rotsen om af te springen. De bewoners vind ik erg vriendelijk, weinig spreken er Engels, maar ze doen alles om je te begrijpen. Bovendien wil ik mijn Spaans verbeteren, en dat kan hier dus uitstekend. Toen ik mijn rondje eiland af had, kwam ik Angel, Julie, Axe en Arthur tegen. “We gaan een feestje bouwen op het strand!! Doe je mee??”. Natuurlijk wilde ik dat, dus ik rende naar de supermarkt om flink wat bier, nootjes en chips in te slaan. Eenmaal op het strand brandde het vuurtje al hevig, de sfeer zat er goed in. Ik hoorde dat er op de Azart vergaderd werd over hoe ze het festival of fools hier willen organiseren. We spraken met elkaar af om niet teveel meer over de toestand op het schip te praten, omdat iedereen behoorlijk in de war was. Iets later sloten ook Eliak, Nerea en Adriaan aan. We zongen, dansten, maakten grapjes en dronken er vrolijk op los. Een paar uur later besloten sommigen om terug te gaan aan boord van de Azart. Arthur, Amaia, Elliak, Axe, Julie en ik besloten op het strand te blijven. Niet alleen omdat de energie aan boord niet zo fijn was, maar meer omdat we eindelijk vaste grond onder de voeten hadden, bovendien was het vuurtje heerlijk om bij te liggen. Als je verdrietig bent, dan helpt het om in vuur te kijken. Vuur heeft een magische kracht, net als rook. Welllicht dat dat ook een reden is waarom ik zoveel moeite heb met stoppen met roken.

Inmiddels ben ik gaan liggen en staar vol ontzag naar de sterrenhemel…hij is prachtig. In gedachten zink ik weg naar een eeuwenoud verhaal die Indiaanse stammen elkaar vertelden rond het kampvuur….

 

Toen moeder aarde nog extreem jong was, waren dingen niet zoals nu; net zoals de dingen nu zijn, zijn ze anders in de toekomst, omdat groei en veranderingen constant zijn. Op een nacht, kwamen alle nachtdieren bij elkaar en riepen tot de Grote Mysterie, het Mysterie dat in en om ons heen waant. Het konijn riep naar de hemel: “Grote geest, wilt u met ons vergaderen?”. Uit de hemel riep een stem: “Waarmee kan ik jullie helpen?!”. De kikker veranderde in zijn menselijke vorm en riep: “We hebben meer licht nodig!!” De vos vulde aan: “De kikker heeft gelijk, de dagdieren hebben de zon!!” en veranderde in een vrouw. “ Wanneer de zon schijnt, dan kan men oneindig zien. Zelf op een bewolkte dag, kunnen ze oneindig ver kijken!” zei de vrouw. De eland zei: “Wij hebben enkel de maan, het is niet eerlijk”. De uil onderbrak de eland en zei: “ Soms schijnt de maan overdag, waardoor we soms in de nacht helemaal niks zien. Op die nachten zijn we meer licht nodig zodat we beter kunnen zien.” “AHAA!!”, zei de stem uit de hemel. “Ik wil dat jullie naar beneden gaan, ga de vallei in. Ga naar de rivier, de beek en het meer. In het water zal je schijnende steentjes vinden, verzamel die voor mij. Neem deze steentjes mee de berg op, en teken daarmee een portret van jezelf in de hemel, zo hoog als je maar kan!” De coyote, een dier die dag en nacht leeft, had zich verslapen, en was een beetje laat voor de vergadering. Sommigen zeggen dat hij op “Indian Time” leeft. “Wat zijn jullie toch aan het doen?” vroeg hij aan de raaf. “Wordt toch een wakker en let op, oude luilak. Ze zijn al zonder jou begonnen!” zei de raaf. “De grote geest heeft eindelijk geantwoord op onze vraag voor meer licht in de duisternis, en gaf ons de opdracht om schijnende stenen te vinden in de rivier, de beek en het meer….hij zei dat we die steentjes de berg op moesten brengen, zodat we een portret van onszelf kunnen tekenen in de hemel.” De coyote veranderde in zijn menselijke vorm en zei: “ Kijk toch eens naar dat stelletje egoïsten, ze denken alleen aan hunzelf. Ik ben de grootste kunstenaar op aarde, en daarom zal mijn portret het grootst en het mooist zijn”. Toen veranderde de raaf in haar menselijke vorm, en zei: “Okay dan opschepper!! Maak haast, want de anderen hebben al een enorme voorsprong!” De man gromde van ongenoegen en verdween in de vallei. Eerst ging hij naar de rivier, en vond maar een paar steentjes. “Oh, dit is nooit genoeg” mopperde hij en hij veranderde weer in een coyote, en haastte zich naar de beek. Ook daar lagen inmiddels veel te weinig steentjes. “Hmmm, ook nooit genoeg”, mopperde hij in zijn menselijke vorm. Op weg terug naar de berg, kwam hij langs de rivier, en daar zag wel genoeg schitterende steentjes. Zo veel, dat het meer erdoor oplichtte. Hij pakte er zoveel als hij kon, en deed ze in zijn shirt. “Nou, dit zal wel genoeg zijn. Dit is alles dat ik kan dragen!” Maar eenmaal op de top van de berg keek hij vol ongenoegen naar de hemel en zei: “ Kijk nou toch!! Ze denken alleen aan hunzelf, hebben ze niet in de gaten gehad dat ik nog niet begonnen ben??” Hij zei tegen de raaf: “ Wat egoïstisch, ze weten niet eens dat ze alle ruimte hebben gebruikt, en ze hebben helemaal niks voor mij overgelaten.” De raaf knikte en zei: “ Inderdaad egoïstisch, dat is wat het is!”. De coyote gaf niet op, hij keek, en rende naar links,….en toen weer naar rechts….en weer naar links, en weer naar rechts  Sneller en sneller, hij was wanhopig op zoek naar een plekje om zijn portret te maken. “Grrrr, ik probeer een ander plekje te zoeken. Er is vast nog wel ergens een plekje vrij voor mij.” Er was steeds minder en minder vrije ruimte, totdat coyote toch nog een klein stukje in de hemel vond om zijn portret te plaatsen. “Perfect!!” zei hij. Bang om zijn plek te verliezen, hield hij het vrije stukje hemel in de gaten. Hij vergat te kijken waar hij zijn voeten neerzette en gleed uit, viel en verspilde alle steentjes uit zijn etui, hoed en shirt. “Oh nee!!!”, jammerde de coyote. De steentjes vlogen door de hemel, hoger en hoger, hier en daar. Ze knalden tegen elkaar aan, totdat ze zelfs tegen de portretten van de andere nachtdieren botsten, de chaos in de hemel was enorm. “Nee, nee, nee, neeeee!!!!”, huilde de coyote. De steentjes waren zo tegen elkaar aangebotst, dat een kettingreactie ervoor zorgde dat elke tekening vernield was. De arme dieren konden alleen maar toekijken hoe hun kunstwerkjes vernield waren. Ze schreeuwden naar de coyote: “Kijk nou toch wat je hebt gedaan!! Wat dacht je wel niet? Je hebt weer alles volledig in de soep laten kopen. Kluns!!” Door alle commotie die er ontstond was de aandacht van de grote geest getrokken. “Wat is er aan de hand?” zei de stem uit de hemel. “Kijk, kijk nou toch wat de coyote heeft aangericht. We hebben gedaan wat u ons opdroeg, maar de coyote heeft er een zooitje van gemaakt en onze kunstwerken vernield”. De grote geest zei: “ kom, laten we bij elkaar gaan zitten en laten we praten over wat coyote had gedaan.” De nachtdieren klaagden en jammerden toen ze bij elkaar zaten. De coyote schaamde zich enorm, en was er tussenuit geknepen voordat de grote geest met de dieren kon vergaderen. De grote geest zei: “De creatie is al afgerond, omdat het al gebeurd is. Ik kan niks meer voor jullie doen. Leer ermee te leven. Jullie hebben immers jullie licht in de duisternis.” De vos zei met een kwade toon: “Wat? Moeten we het zomaar accepteren? Waarom?” De stinkdier vulde aan: “ we begrijpen er helemaal niks van!”  De grote geest antwoordde: “We kunnen niet veranderen wat is gebeurd, we kunnen niet terug naar vorige maand of vorige week…zelfs niet naar vijf minuten geleden. Leer van het kijken naar gisteren en zijn consequenties, alleen zo kan je morgen veranderen.” De rat vroeg: “Maar hoe zit het dan met onze portretten?”. Hierop antwoordde de grote geest: “Dieren, jullie vroegen om licht in de duisternis, en dat licht hebben jullie nu gekregen, het is zoals het is”. De dieren besloten om het te accepteren, maar ze zijn nog steeds kwaad op coyote. “AWOOOOOOOOOOOOOOOHHHHH!!!”. Soms kan je in de nacht de coyote nog horen huilen over het meer, over de velden of ergens in de verte. Weet je? De dieren zijn nog steeds kwaad op coyote en willen nog steeds niks met hem te maken hebben. Als je zijn gehuil hoort, weet dat dat coyote met de grote geest praat, hij vraagt nog steeds om een herkansing, zodat alle dieren alsnog hun portret in de hemel kunnen tekenen. Als je de coyote hoort huilen, kijk dan omhoog, over de boomtoppen, de bergen, de wolken en de maan…daar kan je de steentjes van coyote zien schijnen. We noemen deze steentjes tegenwoordig……sterren.

 

Ik kijk naar de prachtige oplichting van de hemel. Achter me hoor ik Amaia en Eliak, ze zien iets vreemds. Ik kijk langs de sterren heen, naar de diepte van de oceaan boven ons. En ik zie het ook. Ik zie weer wat ik jaren geleden al eens zag toen ik bij mijn lieve ouders op de camping was. Ik zie een ster die beweegt alsof hij dronken is. Hij spring door de hemel als een garnaal, als een vlooi. Hij maakt rondjes en ineens is hij verdwenen. Dit is veel te diep voor een vliegtuig, en de bewegingen maken duidelijk dat het geen satelliet kan zijn. Intens opgewonden schreeuw ik naar achteren: “zagen jullie dat? Zagen jullie dat ook? Stomverbaasd knikken ze: Ja!! Tijdens de vaart naar Galicië heb ik dit ook weer gezien. Ook van heel dichtbij. Ik zag een vliegtuig die een ronde maakte boven de Azart. Boven de Azart flikkerde hij met zijn lichten voordat hij verdween. Toen was ik de enige die het zag, nu was ik gelukkig niet alleen. Als je het ook wil zien, zoek dan een zo donker mogelijke plek op aarde, stel jezelf open en……KIJK!!! Kijk tussen de sterren door. Overtuig jezelf. De oceaan ligt boven ons.

Written By Freddy Gruizinga

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *