THE FABUFOOLISH STORY OF A FOOL NAMED FREDDY

Arrow 2:
” When you think life is dragging you back with difficulties ; think again”.
Ms Lauryn Hill – I Get Out ( this song is NOT against the Creator!!)
I get out, I’ll get out of all your boxes. I get out, you can’t hold me in these chains, cause I’ll get out. Father free me from this bondage. Knowing my condition is the reason I must change. Your stinking resolution, is no type of solution. Preventing me from freedom, maintaining your pollution. I won’t support your lie no more, I won’t even try no more. If I have to die, oh lord. That’s how I choose to live. I won’t be compromized no more, I can’t be vitimized no more. I just don’t sympathize no more, cause now I understand: you just want to use me. You say “love” then abuse me. You never thought you’d loose me, but how quickly we forget: that nothing is for certain. You thought I’d stay here hurting? Your guilt tricks are just not working, repressing me to death. Cause now I’m choosing life, yo! I’ll take the sacrefice, yo! If everything must go, then go. That’s how I choose to live. No more compromises, I see past your disguises. Blinding through mind control, stealing my eternal soul., appealing  through material, to keep me as your slave. But I get out. Oh, I get out of all your boxes. I’ll get out. Oh, I want out of social bondage. Knowing my condition, is the reason I must change. See, what you see is what you get. Oh, and you aint seen nothing yet. Oh, I don’t care if you’re upset. I could care less if your upset. See, it don’t change the thruth. And your hurt feelings? No excuse. To keep me in this box, phychological locks. Repressing true expression, cementing this repression. Promoting mass deception, so that no one can be healed. I don’t respect your system. I won’t protect your system. When you talk I don’t listen. Oh, let my fathers will be done, and just get out. Oh, hust get out of all these bondage. Just get out. Oh, you can’t hold me in these chains. Just get out. All these tradition killing freedom. Knowing my condition, is the reason I must change. I’ve just accepted what you said: keeping me among the death. The only way to know, is to walk then learn than grow. But faith is not your speed. Oh, you’ve had everyone believed. That you’re the soul authority, just follow the majority. Affraid to face reality. The system is a joke! Oh, you’d be smart to save your soul. Oh, and escape this mind control.  You’ve spend your life in sacrefice, to a system for the death. Oh, are you sure…where is the passion in this living? Are you sure it’s God you’re serving? Obligated to a system, getting less than you’re deserving? Who made up these schools, I say. Who made up these rules I say. Animal conditioning. Oh, just to keep us as your slave. Oh, just get out of this social purtagory. Just get out. All these traditions are alive. Just get out! Knowing my condition, is the reason I must die. Just get out. Oh, just get out.
Ms Lauryn Hill, thank you for this song!! Would you like to dream with me? Would you like to sing with me? Would you like to dance with me?

SEARCHING FOR THE REAL THING, THE REAL DREAM

“If you think life is dragging you back with difficulties, think again!!”
Mitakuye Oyasin, we are all related!! Hier ben ik, hier zijn we, zoals het voor altijd zal gaan. Iedereen heel erg bedankt voor al die lieve reacties. Ik heb zeker een week in een “loveshock” verkeerd,…en daar ben ik nog lang niet uit. Want laat ik eerlijk zijn, die eerste pijl die ik schoot, daar was ik behoorlijk nerveus over. Het liefst dook ik een weekje onder, maar ik wist dat ik het moest doen. Ik moest die eerste pijl extra strak aantrekken, om extra ver te komen. Deze eerste pijl, zweeft nog steeds door het universum, bestemming onbekend. Deze pijl is tegelijkertijd ook al terug gekomen, met een lading assistentie die ik nog moet leren gebruiken, de tijd zal het me leren. Al jaren begeef ik me om mensen die op de één of andere manier alles anders willen doen. We praten er veel over, filosoferen en dromen er op los. Maar wat als dromen niet altijd dromen zijn? En als jij dat stemmetje in je hoofd niet bent, wie is dan degene die aan het luisteren is? Ik ben zo’n mafkees die bijna alles wat hij in zijn hoofd haalt, ook daadwerkelijk uitvoert. Ik daag mezelf constant uit. En zo heb ik al heel wat gein uitgevoerd. Zo heb ik wel eens naakt gevoetbald op het Museumplein voor een film. Precies op de historische plek waar Barack Obama eens per helikopter geland is. Of naaktfietsen door de stad. Ja, ik geeft toe. Ik vind het geen probleem om te shockeren, dat is het niet. Maar in plaats van denken; “had ik het maar gedaan”, denk ik liever; “tjee, ik kan niet geloven dat ik dat gedaan heb!”. Amsterdam is een mooie stad, en heb er geweldige mensen ontmoet. Heb er veel vrienden wonen, en die draag ik in mijn hart. Maar ik ben niet meer de jongen die ik een kleine twintig jaar geleden was, en zo is Amsterdam ook niet meer de stad die het twintig jaar geleden was. In het vorige deel heb ik uitgelegd dat groei en verandering constant zijn. En zo was Amsterdam niet meer de geschikte plek voor me. En dat is goed, en ik wil door. Maar hoe? Tijdens mijn vakanties in Griekenland was ik hier extreem veel mee bezig. Ik wilde eruit, maar niet terug naar Drenthe. Ik was vastbesloten mijn droom op te eisen. Ik verzoop in de woningcrisis voor een stad waar ik niet meer wilde zijn, om in een plak lucht verpakt in steen gevangen te zitten met spullen waar ik toch nooit naar kijk?? En voor dat alles zal ik mijn hele leven de pleuris moeten werken? Freddy, waar ben je mee bezig? Waar slaat dit op? Ik was veel te lang uit de natuur weggeweest, mijn hart was versteend. Ik wilde Indiaan worden, of piraat…of ridder. Nou ja, “ridder”, eigenlijk bedoelde ik vrijbuiter….maar ik had inmiddels al door dat dat ook niet kon. Kuttig. Maar als de school me dat niet kon leren, dan moest ik dat zelf maar doen. Tijdens de les en buiten schooltijd,…en dat heb ik tot op de dag van vandaag netjes bijgehouden. Ik bezit een schatkist van kennis, mythologie, verhalen en geschiedenis in mijn bovenkamer, en zo ben ik dus volwaardig Indianist! En een indianist, moet indianeren. En indianeren, dat moet ik leren. Een indianist wil dingen van Indianen leren, waar onze “voorouders” niks van wilden weten. Zoals ik met de Coyote heb weten uit te leggen, kan je de geschiedenis niet veranderen. Je kan de toekomst wel veranderen door van de geschiedenis te leren. En hier zit ik dan. Als economisch vluchteling 2.0 ben ik per piratenschip al acterend weggevlucht uit al die opgestapelde plakjes lucht. Een economisch vluchteling 2.0 is een vluchteling die geen economie gebaseerd op hebzucht en oorlog meer trekt, maar een economie die gebaseerd is op wat de aarde ons kan geven. Zonder de aarde te vernielen, en zonder mekaar kapot te maken. Vreedzaam en verantwoord. Iedereen weet en kan een beetje, samen kunnen we waanzinnig veel. Ik ben er van overtuigd dat alles mogelijk is, ook al weten we nog niet hoe! We moeten het blijven proberen. Op deze reis probeer ik min of meer achter de Azart aan te reizen tot zover mogelijk. Af en toe een stukje mee misschien…ik ben van de tijd, en tijd is van mij, ik zal mezelf moeten blijven verbazen. Ik moet vooral de binnenlanden in. Zelfs naar Noord-Amerika, want daar zitten de echte leermeesters. Maar hoe ironisch het ook is, de Azart vaart daar met een grote boog om heen. Maar ik moet leren Indianeren…en dat is lastig op zee. Maar dat neemt niet weg dat ik het heerlijk vind om op zee te zijn. Hoe leer ik Indianeren? Indianen leefden van de aarde, ze zorgen voor de aarde en beschermden de aarde. Dat moet ik dus leren: voedsel planten en oogsten. hutten bouwen, dieren houden en verzorgen, koken, geneeskunde uit het plantenrijk, ceremonies…ik krijg het nog druk. Skills heb ik genoeg, ik hou van de dieren, natuur, werk graag in groepjes, ben een teamplayer, hou van lopen, dansen en fietsen, ben graag onder de sterren, verder ben ik een dagdromer en een nachtdenker, ben telepathisch en spiritueel gezond. Mijn totum uit het dierenrijk is de sneeuwgans, behoor tot de groep van de schildpadden, ben geboren onder de maan van de vernieuwing , mijn mineraal is kwarts en mijn totum uit het plantenrijk is berk.
Wat voor indiaan ben ik? Op de Azart ben ik een soort Sjamaan, een medicijnman. Maar dat is maar de halve waarheid. Ik hou me niet echt bezig met kruiden en zalfjes…en die Sjamaan hebben we al op de Azart. Eigenlijk ben ik een Heyoka, dat is een Sjamaan die al grappend en dollend een lach op je gezicht tovert, ik vertel verhalen, weet veel over aarde astrologie, kan iemands totumdier uitleggen en zelfs een zetje in de goede richting van het universum geven, mits die honderd procent eerlijk zijn. Ik heb zeg maar een onzichtbare verentooi op mijn hoofd, en die werkt als schotelantenne. Alleen krijg ik geen mediarotzooi binnen, ik hou me bezig met mijn eigen cirkel, en sta open voor heel andere zaken, veel universele zaken. Bovendien vind ik mijn verbeelding veel leuker dan televisie. Want als ik dat stemmetje in mijn hoofd niet ben, wie is dan degene die luistert? De kracht van een Heyoka is juist mensen die hun innerlijke rust niet kunnen vinden door haat en ellende beter laten voelen met humor en liefde. Dat kan een grap zijn, een verhaal, een beetje omdenken, maar zeker ook door een diepgaand gesprek. Heyoka’s hoeven niet op jacht of op oorlogspad, want ze vechten hele andere gevechten. Heyoka’s zijn een soort clowns, ze vermaken ook kinderen, en worden ingezet als oppas als er gewerkt moet worden op het land.  Zelf hou ik niet zoveel van clowns, alleen van eentje; die woont in de pijp in Amsterdam en je kan haar herkennen aan haar blauwe neus. Heyoka’s zijn dromers, denkers en extreem liefhebbend en heel gevoelig, een zwaar beroep, want liefde komt ook met zorgen. En Heyoka’s zijn op hun opperbest als hun omgeving goed in balens is. Heyoka’s hebben ook het voorrecht om een Indianennaam te geven als iemand iets bekangrijks voor de stam had gedaan. Heyoka’s houden ook vaak de jaartelling bij. Dat is een tekeningetje van iets groots dat er dat jaar gebeurd is. Ik doe aan een “dagtelling” omdat we nu niet meer oraal onze geschiedenis door hoeven te geven. Tegenwoordig kunnen we gewoon schrijven. Vaak begin ik dus met een schuingedrukte quote. Dat is mijn dagtelling…ook al schrijf ik soms sommige dagen niet. Een sjamaan is pas een sjamaan als hij zichzelf kan helen. De vorige keer heb ik letterlijk de hel uit mezelf geschreven, en dat was veel makkelijker dan ik had durven dromen. Misschien kan ik nu wel de hel uit de wereld schrijven, want alles is mogelijk, ook al weet ik nog niet hoe, ik weet het pas wanneer ik het doe. De tijd is van mij, en ik ben van deze tijd, dus tijd zal het leren. Ik zal het blijven proberen. Want tijd is weer van mij, en dat ga ik ditmaal uiterst goed besteden. Ik kan wel vermoord zijn, maar dat betekend niet lang niet dat ik al dood ben. Ik ben een energie, en energie gaat nooit verloren. Veel vrienden me “CrazyThunder”, hoe kan dat toch?
En daar zit ik dan in Galicië, een prachtige streek in Spanje, het land van Columbus. Columbus die ontdekt werd door Indianen, toen hij verdwaald was op zee. Columbus heeft Amerika ook niet ondekt, de Chinezen, de Vikingen en de Moren waren er al veel eerder, de Moren dreven zelfs handel in Zuid-Amerika, 800 voor Christus, toen bestond Spanje nog niet eens.  Zoals je ziet ben ik nu dus wel klaar om te indianeren. Ik trek erop uit. Ik ga mensen zoeken die ook aan het indianeren zijn; boeren, vissers, landbewerkers, koks, overal zijn woongroepen ofwel “stammen” die de wereld beter willen maken. En dit maal door te leren luisteren naar de natuur. Ik ga veel dromen, en mensen zoeken die weten hoe te dromen. Want als dromen niet van jou zijn, van wie zijn ze dan? En wie is de verzender? Overal zal ik onderweg oude verhalen vertellen, grote en kleine, veel met een diepe betekenis. Verhalen die mij hielpen om met een andere blik naar dingen te kijken, om alles beter te kunnen voelen. En vooral omdat ik ze onwijs interessant vind. Ik zal jullie laten leren dat de indiaanse geschiedenis veel meer was dan scalperen en pijpjes roken. Amerikaanse geschiedenis begint bij indiaanse geschiedenis. Iedereen die wil kan met me meereizen via deze blog…en als je echt lef hebt, dan ga je ook op reis, want  indianeren kan overal en altijd. Je hoeft het je alleen maar te herinneren. Het is tijd om te stoppen met “geloven in”, en te beginnen met “bewustzijn van.” Ik nodig de hele wereld ( mens, plant, dier) en het hele universum uit om mee te gaan in mijn echte droom. Want we gaan nog veel beleven met zijn allen….let’s get out!

SO LONG, ISLA DA AROUSA!!!

“I’m going through a tunnel, I can’t see the light. I know there’s someone waiting on the other side. ( T-Spoon)
Isla Da Arouse, Galicië 31-08-2017
De eerste pijl is geschoten, ben erg nerveus over hoe het wordt aangetroffen. Want deze pijl had een flinke lading rotzooi dat weg moest. In scheepstermen: rotzooi is ballast, en ballast is vertraging, en vertraging kan een achterstand veroorzaken, en ik wil zo snel mogelijk door. Ik had me drie dagen opgesloten op het pension waar ik verbleef, ik had zoveel om uit de pen te knijpen, en op de Azart was dat zonder licht en elektriciteit een beetje lastig. Amaia had me laten weten om me naar “Artista De Lenguaje” te brengen, waar ik op bezoek bij Kevin wil gaan. Ik ben immers niet voor niets in Galicië aangespoeld. Bovendien ben ik al twee jaar fan van zijn waanzinnige project…sinds ze zijn opgestart in 2015. Kevin is een model die ik nog ken van een castingklus voor een tennismerk. Na de opnames hebben we nog lang nagepraat over onze visie en zorgen. Ik voelde toen al heel sterk dat we nog veel met elkaar te maken zouden krijgen. Niet veel later, ik denk nog binnen een maand, nam hij al contact met me op om me te vertellen dat hij een ayahuasca ceremonie had gedaan waar hij heel lovend over was. Deze ceremonie wordt veel gebruikt bij indianenstammen in Zuid-Amerika. Ayahuasca is een mengsel van de wortel van een plant, en een blad van een andere plant dat als een soort thee of soep wordt gedronken, het heeft een reinigende, helende en visionaire werking, en mag niet verward worden met drugs. Zelf was ik ook enorm enthousiast hierover. Maar ik was toen nog een jammerende coyote, die een nieuwe kans zocht. Gek genoeg bood Kevin mij die kans, maar ik was nog te blind van ellende om het te kunnen zien. Het is gek, maar meestal als je een antwoord zoekt, ligt het voor je neus. Je moet alleen even opnieuw leren kijken. Inmiddels ben ik een adelaar, ik vlieg over stormen heen. Bovendien ken ik weinig mensen, die net zo gek op onweer zijn als ik. Dat Ayahuasca komt nog wel, waarschijnlijk ergens in een jungle, bij echte hardcore indianen. Ik weet dat ze me verwachten, want de aarde schreeuwt het uit van de pijn.
“ Ik zie een tijd van zeven generaties, wanneer alle kleuren van de mensheid zich zullen verzamelen onder de heilige boom van het leven, en de hele wereld zal weer een cirkel zijn” (Crazy Horse).
De avond is lang, Amaia wacht op de komst van haar ouders. Die blijven twee dagen in Isla Da Arousa, zo heeft zij de kans om me naar Arcade te brengen, naar Kevin, naar Lenguaje de Artista, waar ik zo enorm nieuwsgierig naar ben. Als haar ouders er zijn, roeien we eerst nog naar de Azart. Amaia wil het schip laten zien, ik wil nog even hallo en tot snel zeggen tegen August, die gezellig net Frederic en Marja aan de wijn zaten. We bleven kort, en roeiden weer terug. Julie moet eerst nog naar een dorpje gebracht worden, waar ze een auto wil aanschaffen. Ze zou binnen een uur terug zijn, maar dat was al snel het dubbele. Mijn tijd, mijn tijd; schiet op, ik heb een beetje haast. Ik moet door. Ondertussen wacht ik met mijn spullen beneden bij pension “Rey”. José van de administatie daar kletst nog wat met me. Hij verteld dat hij diep respect heeft voor de stap die de fools hebben gemaakt, en dat hij heel lekker gaat op mijn kalme energie. Hij snapt niet hoe ik niet in de stress kan zitten over het hele gebeuren….”welke stress?”, dacht ik nog. Ik heb nu al de reis van mijn leven gemaakt. Ik weet nog dat, wanneer ik na de eerste nacht voor mijn sigaretje mijn balkon op ging. Dat ik Axe en zijn hond: Kapitein Flint zag lopen. Later die dag bleken Julie, Axe, Arthur en Eliaki naast mijn kamer zaten. “Neeeeeee, even geen fools in de buurt alstublieft!!” Het werd me toch geinpijnlijk duidelijk dat we toch echt aan elkaar verbonden zijn. Toen Amaia en Julie terug waren, was het al ruim na tienen. We propten de hele auto vol met mijn spullen, en namen afscheid van José, hij gaf ons nog een empanada mee voor onderweg. Een empanada is een soort hartige taart, deze was gevuld met tonijn, knoflook, uien en tomaat. Lekker dat dat was!! Drie kwartier later reden we in Soutomajor, de gemeente waar het minuscule Arcade ligt met de wijk Moreira. Moreira konden we niet vinden, en Kevin kreeg ik niet te pakken. Dus stapten we bij een heel vaag barretje uit, midden in de bergen. De stamgasten waren stomverbaasd ons te zien. Ze vonden het waanzinnig dat we per piratenschip uit Amsterdam zijn aangespoeld. Ze boden aan om in de auto te stappen, en ons voor te rijden naar de plaats van bestemming. Iets na middernacht kwamen we dan eindelijk aan. Overal loeiden honden, vreemd volk! Ietswat geïrriteerd, vermoeid en slaapstoned kwam Kevin ons tegemoet lopen. We waren ook zo laat, en de arme jongen had er al een hele zware dag opzitten. We gaven elkaar een knuffel, en ik stelde hem voor aan Amaia en Julie om hem vervolgens te confronteren met de waanzinnige zooi die ik heb meegesleept. Die blik op zijn gezicht vergeet ik werkelijk nooit meer. We gooiden de spullen over in zijn auto, met het idee om daar morgen maar naar te kijken. Kevin woont in een onderwoning waar hij woont met Xabi, Bernard en Nayra. Deze onderwoning is altijd van Xabi zijn opa geweest, maar die woont nu in de bovenwoning van zijn zus Anna en haar man Augusto. Eenmaal binnen kregen we een heerlijke bak thee. We vertelden wat we hadden meegemaakt op zee en op Isla Da Arousa. Vond het een waanzinnig eiland, maar was echt blij dat ik er vanaf was. Inmiddels hadden we ook Bernie wakker gelachen. Die kwam stomverbaasd de keuken binnen. Tja, wat wil je. Je woont hoog in de bergen, en zo ineens zitten er drie halvegare lovepiraten in de keuken. Kevin ging op een gegeven moment naar bed, hij had een lange dag achter de rug. Bernie bleef wel zitten, die vond het maar wat interessant. Bernie is een  erg hele leuke gozer uit Zuid-Afrika, die ook volledig meewerkt aan het project, vol overtuiging en vol liefde naar de aarde. Direct een man naar mijn hart, met zijn lange haren en zijn zwarte snor, die eindigt in het grijs. Een unieke gozer, net als Kevin. Ineens is het tijd voor een foto met Amaia en Julie. Ineens voelt het alsof je afscheid moet nemen van je familie, want zo waren we echt. Wat heb ik veel van ze genoten, we hebben zoveel meegemaakt met zijn allen. De hele toeloop naar de reis, de ontwikkeling van het theaterstuk, de shows, twee keer een vertrek uit Amsterdam…en dan nog de hele reis op zee. Eerlijk is eerlijk, ik moest echt wel een traantje wegwerken. Wat zal ik ze missen, wat hou ik toch van ze. Ik hoop dat ik ze snel weer terug zie, want ik ben dankbaar dat ik ze in mijn leven heb gekregen. Bernie en ik kletsen nog wat, en dan gaan wij ook naar bed. Ze staan hier elke dag om acht uur op….en ik wil volledig meedoen.

A BRAND NEW DAY

Arcade, Soutomajor, Galicië, 1 september 2017
Om 06.00 stond ik al naast mijn bed, ik heb geen oog dichtgedaan. Vol van vibratie, nieuwsgierigheid en een beetje weemoed naar de Azart maakten me voelen als een stuiterbal. Ik ben een nachtdenker en een dagdromer, en vannacht helemaal. Wat gaan we beleven? Ik ben één open boek. Letterlijk en figuurlijk. Ik heb er zin in, wat er ook maar gaat komen. Ik wil leren indianeren!! Niemand was al wakker, dus sloop ik zachtjes naar buiten voor een kleine inspectie. Ik deed een blik naar buiten, en liet me totaal overdonderen door het waanzinnige uitzicht over al die bossen, bergen, de dorpjes en de baai in de verte. Ik had in Isla da Arousa al wel in de smiezen dat Galicië prachtig was. Maar dit had ik niet durven dromen, zo mooi, zo indrukwekkend, zo sereen. Daar sta je dan in de Spaanse morgendauw, onder een dak van druivenplanten, met een uitzicht die zo indrukwekkend is. Ik heb volgens mij de eerste twee dagen met mijn mond open gelopen, zo ongelofelijk mooi. Wat is de natuur toch beeldschoon. Niet veel later komt Bernie uit bed, ik krijg een knuffel en een bak koffie. Iets later sluit ook Kevin zich bij ons aan, hij legt uit dat we eerst een stuk naar boven, naar Rigo gaan. Rigo is een stuk land dat ook bij Lenguaje de Artista hoort. We gaan er heen om daar eucalyptusbomen weg te hakken, van het hout worden bundels gemaakt, die we later deze week gaan versnipperen om aan de composthoop toe te voegen. In de middag zal ik mijn spullen gaan uitzoeken om alles wat ik niet nodig heb aan Lenguaje de Artista te doneren. Even later komen Samantha en Lysanne binnen, twee hele vrolijke meiden, twee hele open meiden, twee meiden die ik wel beter wil leren kennen. Ook Xabi meld zich, een grappige Spaanse gast die heel hard zijn best doet om zijn Engels onder de knie te krijgen. Xabi gaat zijn eigen ding doen vandaag, de meiden gaan oogsten bij het huis, en Kevin en Bernhard nemen mij mee naar boven. Eenmaal op Rigo val ik weer van de ene verbazing in de andere, de schoonheid van de natuur hier heeft me helemaal in zijn greep. Wat prachtig. Op dit stuk land staat een schuur met gereedschap, overal vind je druivenplantages, mais, pompoenen en nog veel, veel meer. Dit stuk grond doet me denken aan Machu Pichu van het oude Incarijk in zuid Amerika. Elk stuk grond wordt gescheiden door een muur van keien, ongeveer een meter hoog. Ik grap naar Bernie dat ik me hier wel zie wonen in een tipi, of nog beter, een Mandanhut. Bernie ziet dat ook wel zitten. “Maar eerst moeten we nog heel veel doen!!”, maakt Kevin ons pijnlink duidelijk. Het stuk grond grenst aan een weg. Daarachter is een bos dat ook nog bij de grond van Lenguaje de Artista hoort. Dit stuk grond staat vol bomen, waaronder eucalyptusbonen. Die zagen we op Isla Da Arousa ook overal. “Die hebben de Romeinen vroeger meegenomen”, legt Kevin uit. “Ze zijn werkelijk een plaag voor Spanje, ze groeien als onkruid, en die wortels zitten op een manier in een grond, dat hij al het water opzuigt, zodat andere planten en bomen geen kans krijgen. Ik wil deze bomen zoveel mogelijk wegkappen, zodat de grond weer zijn originele staat kan terugkrijgen. Langzaamaan beginnen we te hakken, ik zie er zo veel dat je er makkelijk een tipi van kan maken, zelfs een drijvende. Of een heel dorp zelfs…zo veel eucalyptusbomen. En het hout is waanzinnig mooi recht. Heel erg geschikt. Ik merk dat ik constant tussen de bossen door aan het kijken ben, ik kijk of ik mensen of dieren kan zien, alsof ik op wacht ben. Ik ben al helemaal aan het Indianeren dus.De hoge bomen, de uitgestrekte bossen en de Maisvelden. Dit alles samen doet me heel erg denken de Irokezen ofwel de Haudenosaunee; de mensen van de lange huizen.

HET VERHAAL VAN IONWATHA EN AMANUTÉ

De krijger die een profeet van vrede werd.
De Irokezen noemden het “de donkere tijden”, een honderd jarige oorlog. Het hoogtepunt was een zwaar gevecht tussen een kwade alleenheerser met bovennatuurlijke krachten en een grote krijger, die uiteindelijk een profeet van vrede werd. Dit is de geschiedenis van Amerika, zoals je die nog nooit gehoord hebt.
Toen de Franse ontdekkers zich 500 jaar geleden voor het eerst waagden in de grote Noord-Oosterse bossen, kwamen ze in contact met een stam die ze de Irokezen noemden. Ze heersten over een groot gebied dat nu New York State, Ontario en Québec heet. De Fransen waren zwaar onder de indruk over de fysieke krachten van deze “reuzen” van het bos. Wat ze zich niet realiseerden, was dat hun systeem van overheid veel complexer en democratischer was dan dat van de Fransen. Maar de weg naar dat systeem was lang en bloederig. De voorouders van de Irokezen hebben duizenden jaren in deze bossen geleefd. Eerst waren het jagers en verzamelaars. Het waren goede tijden als er genoeg voedsel was. Zo niet, dan verplaatsten ze gewoon hun kamp. Maar ongeveer duizend jaar geleden begonnen ze het land te bewerken en dorpen te bouwen. Deze dorpen werden stammen; vijf verschillende stammen verdeeld over wat nu West-New York is tot ver in Canada. Meer dan vijftigduizend mensen, die dezelfde taal en levensstijl deelden. Maar ondanks deze gelijkheden kwamen ze tegenover elkaar te staan. Al snel was oorlog alles dat ze kenden. Het land was verdeeld, vetes tussen dorpen en zelfs onder families. Vetes die mannen in strijdlustige krijgers veranderden. Krijgers die wilden moorden. Generaties lang vertellen de Irokezen het verhaal van “de donkere” tijden. Een tijd dat vijf stammen vastzaten in een eindeloze cirkel van geweld en wraak. Zo bloederig, dat het ze met uitsterven bedreigde. Overal, echt overal was terreur.
In culturen die hun verhalen oraal doorgeven, is de grens tussen legende en geschiedenis vaak erg vaag. Maar in de laatste jaren is het meeste van dit verhaal geverifieerd door historici en archeologen.
Ionwatha, ook wel bekend als “Hiawatha”, leefde bij een stam die hem heeft opgevoed: de Onondaga, één van de vijf stammen. Eigenlijk is hij geen Onondaga, zijn moeder was een Mohawk, waarschijnlijk gevangen genomen tijdens een gevecht. Sinds zijn jeugd heeft Ionwatha zich moeten bewijzen. Inmiddels is hij een leider geworden van de Onondaga; een groot krijger. Maar al dat vechten eiste een grote prijs; het kostte hem zijn vrouw, en zes van zijn zeven kinderen. Maar hij moet en zal doorvechten, want zijn dorp is weer aangevallen. Dit keer door de Mohawk. Zijn mensen zinnen op wraak. Ionwatha leid zijn krijgers naar het oosten. Ze weten dat ze in de gaten worden gehouden…en niet alleen door verkenners van de Mohawk. Het opperhoofd van hun eigen stam, de Onondage; heeft overal spionnen. Sommigen in de menselijke vorm, andere zijn schaduwachtige wezens van het bos. Vooral de uil: het dier dat bij de Irokezen voor de dood staat. Het Onondaga opperhoofd is een tovenaar, een sjamaan die kwade geesten manipuleert. Zijn lichaam is misvormd door zeven breuken. Hij heeft slangen in zijn haar. Hij voed zich met menselijk vlees. Zijn naam is Tadodaho, en leeft geïsoleerd, ver weg van alle mensen die bang voor hem zijn. Ook al hebben de Onondaga meerdere leiders; Tadodaho heeft de absolute macht. Voor hem zijn Ionwatha en zijn krijgers alleen maar pionnetjes van een spel. Tadodaho verlangt naar bloedvergieten. Oorlog vergroot zijn macht alleen maar. Zolang de chaos door blijft gaan zal hij de absolute macht hebben. Terwijl Tadodaho zijn spionnen toekijken, bereiden Ionwatha en zijn krijgers zich voor op de aanval bij de rivier. De Mohawk komen vaak naar deze rivier om te vissen, het is tenslotte in hun territorium. Maar zelfs hier zijn ze niet veilig. De Irokezen zitten vast in een honderd jaar durende oorlog; een burgeroorlog. Ionwatha en de Onondaga krijgers zinnen op wraak. In ruil voor de recente aanval op hun dorp, willen ze Mohawk slachtoffers; zowel dood als levend.
Gedurende de periode, die de Irokezen “de donkere tijden” noemen, was wraak geen keus. Het was fundamenteel voor hun geloof, het was de manier om de doden te eren en de manier om te rouwen. Bij de Irokezen hoorde een dode beantwoord te worden door wraak. Zo ging het vechten door en door. De enige manier om doden te voorkomen, was het nemen van gevangenen. Een gezonde gevangene van hetzelfde geslacht, kon dienen als vervanging voor een overleden persoon in een voorgaand gevecht. Maar het transporteren van deze gevangenen was niet zonder risico. Als een gevangene zich kon losmaken en onsnappen, dan zou hij stamgenoten kunnen halen om de kidnappers te achtervolgen. De Irokezen bonden hun gevangenen zorgvuldig vast met touwen van hennep, hetzelfde materiaal dat ze gebruiken voor het dragen van prooien uit de jacht, en gewassen uit de oogst. Dit was ook symbolisch, het was een manier om duidelijk te maken dat je nu van hen was. Onderweg naar het kamp, de volgen de Onondaga een pad die de Irokezen door de wildernis hebben geslagen. Dit pad is gestrekt tot tweehonderdenveertig mijl. Vandaag de dag zou dit een snelweg zijn die van Albanië naar Buffalo gaat (…of van Groningen naar Brussel). Maar duizend jaar geleden rende men deze afstanden, en forceerden ze hun gevangenen om bij te houden. Onderweg hielden ze hun overwinningen bij met tekeningen op rotsen en bomen. ‘s Nachts, onder de sterren, kampeert Ionwatha met zijn krijgers en gevangenen. Ze hebben allemaal genoeg van oorlog. Volgens de legende verlangt Ionwatha naar een beter leven voor zijn mensen, maar hij heeft geen idee hoe. Hij kon ook niet weten, dat ver weg in het westen, een kind is geboren, die hem de weg naar vrede zal wijzen. Want ver in het noordwesten, in het land van de Huron, bevalt een maagd van een baby. Zij en alle Huron van het dorp realiseren zich dat het kind gezegend is, en op aarde is gekomen met een reden. Ze noemen de jongen “Scenelah-Haweh”, maar met de tijd zal hij gekend worden als “de vredemaker”.
Archeologen hebben sporen gevonden, die de Irokezen hebben achter gelaten. Het laat zien in wat voor intense angst ze geleefd moeten hebben. Torenhoge muren om de dorpen heen. De enige manier naar binnen, waren lange gangen, labyrinten ontwikkeld om indringers te misleiden en te vertragen. In het dorp leefden clans in één of meer lange huizen (longhouses). Zo’n clan bestond uit één of meerdere families met een gezamenlijke vrouwelijke voorouder. Bij de Irokezen hadden vrouwen machten, voorrechten en vrijheden, die in westerse culturen in nog geen honderden jaren zou voorkomen. Naarmate de tijd vorderde, werd de oudste en/of meest gerespecteerde vrouw in elk huis de clanmoeder genoemd. Deze vrouwelijke ouders deden de beslissingen over het leven in de dorpen. Ze wezen de opperhoofden aan, maar ze schopten ze ook de laan uit als ze slecht presteerden of misbruik maakten van hun macht. Bij vier van de vijf stammen bloeide dit unieke systeem van overheid. De enige stam waar het niet werkte, was de Onondaga. Daar had Tadodaho nog steeds de absolute macht. Er is maar één persoon die hij dicht bij hem laat. Een kwade verleidster met de naam Che-cansah-seh. Ze deelt de liefde voor oorlog en ze verlangt naar chaos.
Wanneer Ionwatha terugkomt met zijn krijgers en gevangenen, loopt het hele dorp uit. Ze vormen een gauntlet. Een gauntlet is een dubbele lijn van bewapende stamgenoten, waar de gevangenen doorheen moeten en flink wat slaag moeten overbruggen. Een clanmoeder beslist, ze zoekt vervanging voor haar overleden zoons. De gauntlet is een test, het zal laten zien welke gevangenen sterk zijn, en welke niet. Ionwatha zijn maag draait om van al het geweld. Zijn enige dochter kan hem alleen nog maar gelukkig brengen. In het dorp gaat het sorteren door. De gevangen Mohawk vrouwen en kinderen krijgen een nieuwe familie. De mannen die de gauntlet hebben overleefd, worden aangeboden aan families die een echtgenoot of vader hebben verloren. Als ze geaccepteerd worden, zulken ze de identiteit overnemen van de doden, en over een tijdje zelf hun namen en verantwoordelijkheden in het dorp. Maar degenen die worden afgewezen, komen een heel ander lot tegemoet; ze zullen worden gemarteld en verbrand.
De Irokezen van nu, vertellen een verhaal over de jaren voor hun grote confederatie, wanneer ze vastzaten in een bloederige burgeroorlog, en wanneer ze elk gevoel van hun eigen waardigheid verloren. “In die dagen, leven stelde niks voor, overal was terreur!!” Ook hier, archeologisch bewijs komt overeen met orale geschiedenis. Bij de vondst van een oude Indiaanse vuilnisbelt in Jamesvile NY, hebben wetenschappers heel wat botten onderzocht. Sommige zijn herkenbaar menselijk, met snijsporen waar stenen gereedschap gewrichten losgemaakt hebben, en waar het vlees vanaf gestript was. Honderd mijl verderop, hebben archeologen twee skeletten gevonden, met de armen, handen en voeten gescheiden. Eén skelet miste ook zijn hoofd. Scherpe pijlen zitten diep vast in de botten. De gebroken punten laten zien dat ze van dichtbij zijn afgeschoten. In de as van het kampvuur zaten ook verkoolde menselijke resten. Dit is hard bewijs dat de slachtoffers niet alleen zijn vermoord, maar ook werden gekookt en opgegeten.
Volgens de legende is Ionwatha ziek van het geweld van zijn mensen, en zijn eigen aandeel hierin. Maar hij is bang voor Tadodaho, en blijft hem gehoorzamen. Tadodaho merkt dat hij Ionwatha’s loyaliteit verliest, en dus houden de kwade tovenaar en zijn bovennatuurlijke spionnen hem strak in de gaten, bij elke stap die hij maakt. Tadodaho tolereert geen enkele bedreiging tegen zijn macht…. Uiteindelijk begint Ionwatha het ondenkbare te denken, zou hij deze man kunnen verslaan? Deze geweldadige man, die helemaal niks over heeft voor zijn eigen mensen? Tadodaho zijn krachten zijn buitengewoon, niemand heeft het ooit aangedurfd om hem te verslaan. Maar wat Ionwatha niet weet, is dat er hulp onderweg is. In het Huron dorp, ver naar het westen, groeit de vredemaker lang en sterk. Zelfs als kind al wordt hij geëerd vanwege zijn leiderschap en spiritualiteit. Als kleine jongen al, hoort hij van de vreselijke oorlog, die woed aan de andere kant van het meer, ver naar het oosten. Hij realiseert zich, dat het zijn missie is om te bemiddelen. Op een dag leid de vredemaker zijn mensen naar het bos. Hij hakt een stuk bast van een esdoorn, en vraag aan de mensen om het sap te proeven. “Als het zoet smaakt”, zei hij, “vrede zal komen…maar als het bitter smaakt en vloeit als bloed, dat zal betekenen dat mijn geluk op is, en dat ik ben vernietigd door de kwade”. Vervolgens vertrekt hij, in een magische kano van wit steen om zijn missie te volbrengen. Terwijl de vredemaker doorpeddelt naar het oosten, groeit de wil van Ionwatha om Tadodaho te ontdoen van zijn krachten. Ook Ionwatha heeft zijn missie erkend; hij zal Tadodaho aanvallen en verslaan…. Diep in de nacht zijn Ionwatha en zijn Onondaga krijgers zich aan het voorbereiden om de verscholen longhouse van Tadodaho aan te vallen, en de kwade alleenheerser te overmeesteren. Deze test lijkt onhaalbaar, maar de mannen zijn vastbesloten. Zoals altijd wanneer ze op oorlogspad gaan, verven ze hun gezicht om de angst aan te jagen van de vijand. Zwart, de kleur van oorlog; blauw, voor kracht en rood, de kleur om te laten zien dat een krijger klaar is om te doden of gedood te worden. Hun wapens zijn scherp en klaar; bijlen, speren en messen. Ooit ontwikkeld voor de jacht, nu gebruikt voor oorlog. De pijlen en bogen zijn heel kunstig. Unieke spiraalveren laten de pijlen draaien om het schot te stabiliseren, en om de nauwkeurigheid te vergroten. Hun angstaanjagende hamers zijn alleen ontwikkeld voor oorlog. De meest voorkomende is de “balhoofd” of “cachewa”, de lange schaft is gesneden uit sterk hout, met een zware bal aan het eind. Maar de krijgers realiseren zich niet dat deze wapens waardeloos zijn tegen de bovennatuurlijke krachten van Tadodaho. Ionwatha weet dat hij misschien nooit terug zal keren, maar het is een risico dat hij moet nemen om zijn mensen te redden. De krijgers sluipen naar de geïsoleerde longhouse van Tadodaho. De kwade Sjamaan is er ook klaar voor. Hij gebruikt al zijn schaduwachtige wezens van het bos, en zijn bovennatuurlijke krachten om de krachten van het goede te verslaan. De pijlen komen overal vandaan, maar er zijn geen schutters. Maar vanuit zijn longhouse vecht Tadodaho aan twee fronten. Hij gebruikt zijn kwade krachten ook in het dorp van Ionwatha, alleen om zijn ziel te vernielen, vermoord Tadodaho Ionwatha’s enige dochter. De grote Onondaga leider Ionwatha is verslagen in de strijd. De dood van zijn dochter aan de hand van Tadodaho heeft hem gebroken. Verdwaasd en verloren waant Ionwatha door het bos. Maar de vredemaker komt al dichterbij. Scenalah-haweh heeft mijlenver gereisd over de grote meren, met zijn boodschap van vrede bij zich. Er zijn meerdere versies van wat er vervolgens gebeurt. Volgens één versie komt Ionwatha naar de kust van het meer Ontario. Hij vind een schelp dat hem doet denken aan de ketting van zijn dochter. Precies op dat moment verschijnt de vredemaker.  Hij condoleert Ionwatha met zijn verlies, en laat zien hoe de schelpen zijn hart kunnen openen om te rouwen om zijn dochter. Scenelah-Haweh leert Ionwatha, dat schelpen als deze, wanneer je ze strak verbind, samen “wampum” genoemd worden. Ze bieden een alternatief voor het eindeloze vraag naar wraak. De woede en haat die zijn dagen vulden als krijger, verdwenen als sneeuw voor de zon. Hij accepteert de boodschap van de vredemaker, en besluit het mee te dragen naar zijn mensen. Dit zal niet makkelijk zijn. De Irokezen kennen voor generaties lang niks anders dan oorlog voeren. Maar Ionwatha en de vredemaker vertrekken om de andere stammen ervan te overtuigen om oorlog te verbieden. Eerst gaan ze naar het land van de Mohawk, maar niet onverwacht worden ze ontvangen met achterdocht. In veel versies van het verhaal wordt Ionwatha wreed gemarteld. Uiteindelijk lukt het Scenelah-haweh om het opperhoofd van de Mohawk te overtuigen. Het opperhoofd stemt in met deze oplossing, maar alleen als de andere stammen ook meedoen. De mensen van de staande steen; de Oneida, zijn de eerstvolgende om de boodschap van vrede te accepteren. De mensen van het grote moeras; de Cayuga, sluiten zich er ook bij aan, net als de mensen van de grote heuvel; de Seneca. En zo trekken ze door tot er nog één stam over is, Ionwatha’s eigen stam; de Onondaga. Nog één keer is het tijd voor de nieuwe discipel van vrede om oog in oog te staan tot zijn aardsvijand; Tadodaho. De krijger Ionwatha is nu een man van vrede, hij is klaar om Tadodaho te confronteren, de Onondaga tiran die zijn eigen mensen geterroriseerd heeft. Ionwatha heeft support gevonden bij alle andere opperhoofden van de vijf stammen en van alle clanmoeders. Zelfs Che-cansah-seh , de kwade metgezel van Tadodaho, heeft zichzelf herzien en sloot zich aan bij de perceptie. Volgens de legende, is het de kracht van het gezang van de vijf stammen, dat Tadodaho uit zijn donkere longhouse doet komen. Op het eerste gezicht veracht Tadodaho iedereen, voor hem is vrede niks meer dan zwakte. Maar dan gebeurt er iets heel aparts dat zelfs Tadodaho niet kan negeren. Weer een “toevalligheidje” tussen geschiedenis en legende. Tot recent, de meeste archeologen en historici geloofden dat de Irokezen hun unie vormden ergens tussen de veertiende en de zestiende eeuw, maar de Irokezen zelf plaatsten dit evenement vele eeuwen eerder. Alleen één astronomisch evenement klopt met zowel orale geschiedenis als wetenschappelijk bewijs; op 31 Augustus 1142, een grote eclips blokkerde de zon voor een dramatische drie-en-een-half minuut. Tadodaho begrijpt dat zijn tijd voorbij is. Ionwatha en Che-cansah-seh kammen de slangen uit zijn haar, en ze nemen hem zijn krachten af. Dit is het moment dat de vijf stammen de grote wet van vrede omarmen en het laten gelden voor iedereen. Ze vormen een nieuwe gezamenlijke overheid. Tadodaho wordt vergeven en alsnog benoemd tot een hoofd van de raad, en Che-canssaw-seh wordt de moeder van de stammen. De transformatie van de vijf stammen tot de confederatie van de Irokezen is vereeuwigd in een riem van wampum. Tot op de dag van vandaag, is het bekend als Ionwatha’s riem. Onder een grote witte dennenboom, aan de kust van het meer van Onondaga, in het New York van tegenwoordig, legden de krijgers hun wapens neer. Ze “begraven de strijdbijl”, een gezegde dat nu nog steeds voortleeft. Vanaf nu hun gevechten gaan via woorden, niet via wapens.  Ze vormen een grote raad, van alleen opperhoofden uit de vijf stammen. Dit idee van proportioneel representatie zal inspirerend werken voor het stichten van een nieuwe unie, zevenhonderd jaar later. De “founding fathers” omarmden dit idee tot ze de constitutie van de United States schreven. Ze hebben toen nog een gezegde van de Irokezen geadopteerd, in de woorden van de peacemaker; “ één pijl is als een enkele stam of staat makkelijk te breken, maar een unie is onbreekbaar”. Het beeld van een adelaar die een bundel pijlen vasthoud, staat centraal voor de ambitie van Amerika. Vandaag de dag leeft de legende van Ionwatha nog steeds voort. Niet alleen in het verlies en de tradities van de Irokezen, maar in het hart van vele democratieën over de hele wereld.
Hiawatha’s riem bestaat uit achtendertig rijen, met in het midden een dennenboom. Aan beide kanten van de boom vind je twee vierkanten, die aan elkaar verbonden zijn met een dubbele rij van wampum. Die riem is het symbool voor de unie van de vijf stammen. De eerste vierkant representeerd de Mohawk; de bewakers van de ingang van het oosten, de volgende is van de Oneida. De witte boom in het midden staat voor de Onondaga en voor het hart van de vijf stammen. Dit hart staat symbool voor de grote wet van vrede, de stammenraad en de hoofdstam van de vijf stammen. Rechts van het hart vind je weer een vierkant, die staat voor de Cayuga stam. De laatste vierkant is voor de Seneca; de bewakers van de westerlijke ingang. De dubbele witte lijn tussen de vierkanten staat voor de weg naar vrede die alle andere stammen mogen nemen, om te schuilen onder de dennenboom en om lid te worden van de confederatie van de Irokezen.
De verhalen die ik vertel, vertel ik zo als ze oraal door de Indianen bij het kampvuur verteld werden. Ze moeten ook zo verteld worden, anders verliezen ze hun kracht. Dit wat het verhaal van Ionwatha ofwel “Hiawatha”in een notendop. Omdat er zoveel versies van dit verhaal zijn, heeft het zijn kracht verloren. Want dat kleine domme indiaantje die we van Walt-Disney kennen is behoorlijk meelijwekkend, en dan is behoorlijk zacht uitgedrukt. En die andere van Walt-Disney? Hoe heet ze ook alweer? Pocahontas? Pocahontas heette eerst: Amunaté. Ze was geen prinses zoals wij een prinses kennen. Ze was een belangrijke dochter van Powathan, belangrijk genoeg om stamvergaderingen bij te wonen. Later kreeg ze de naam Pocahontas, en die naam betekende letterlijk: “klein-wreed-lichaam-met-ongedicipleerde-adem”. Ook al had ze een belangrijke rol in haar stam, ik vraag me af of ze ook ze geliefd was. Ze had wel zeker een relatie met John Smith, maar John Smith raakt zwaar gewond als hij met buskruit loopt te experimenteren en wordt terug naar Engeland gebracht om daar te genezen. Aan Pocahontas werd gelogen dat John Smith aan zijn verwondingen is overleden, ze wordt gekidnapt en naar Engeland vervoerd. Daar trouwt ze met John Ralph en bekeerd ze tot christen. Ze poseert in westerse kleding en wordt gebruikt voor advertenties, en zo wordt ze het voorbeeld van hoe de blanken Indianen willen zien. In Engeland leert ze dat John Smith helemaal niet is overleden, ze is woest omdat de Engelsen zo tegen haar hebben gelogen en omdat John Smith nooit wat van zich heeft laten horen. Niet veel later wordt ze ziek en ze sterft in Engeland. Ze leefde kort,.. en heel ongelukkig.
In het Theaterstuk op de Arart; “The incredibly long and amazing voyage of the Hasten Slowly”, zou ik ook een verhaaltje vertellen over vuur, maar deze was iets te lang in verhouding met ons stuk. Het moest worden ingekort. Na vele malen herschrijven was ook de kracht van dat verhaaltje verdwenen. Achteraf was ik opgelucht dat het verhaal ons theaterstuk niet heeft gehaald, dat neemt niet weg dat jullie dat stuk nog van me te goed krijgen in de toekomst!

LENGUAJE DE ARTISTA

“One arrow is easily broken; but a bundle of arrows is unbreakable”
Lenguaje de Artista, “de taal van de artiesten”, is een creatief platform, ze inspireren mensen om te luisteren naar hun innerlijke creativiteit en om hun hart te volgen om daadwerkelijk een waarachtig artiest te worden.
Lenguaje de Artista is een traditioneel Spaans boerenbedrijf die gefocust zijn op zelf-onderhoud waar artiesten van over de hele wereld kunnen samenkomen om dingen te delen, zich te reflecteren, van elkaar kunnen leren om te kunnen groeien. Hun denkwijze is dat iedereen een waar artiest kan zijn. Veel mensen geloven niet dat ze de inspiratie of de mogelijkheden hebben in datgene dat iedereen diep van binnen heeft; creativiteit!! Uit eigen ervaring zijn ze zich ervan bewust, dat wanneer dit is bereikt, en je laat je creativiteit meegaan in je dagelijks leven, je zal opbloeien zoals je nog nooit gebloeid hebt. Om zowel je eigen doel, “je eigen droom”, als ons gezamenlijke doel te kunnen najagen, zullen we onze krachten moeten binden. Iedereen heeft wel problemen en grenzen ondervonden, als we die problemen en grenzen bundelen, kunnen we daar heel gemakkelijk overheen stappen. Lenguaje de Artista bied een dynamisch outdoor lifestyle project, midden in de natuur, waar delen, leren en luiteren naar de natuur, naar elkaar en naar de innerlijke artiest in ons dagelijks leven centraal staat. Omdat de wetenschap er is om te delen, bieden ze een ruimte en een levensstijl om te delen in dit waanzinnige stukje natuur van onze gezamenlijke moeder; moeder aarde. En dat zonder de druk en stress van het dagelijks leven in de grote stad. Sinds ze in 2015 zijn opgestart, hebben ze al enorm veel vooruitgang geboekt op hun land. Ze hebben meerdere fruit- en groenrentuinen ontwikkeld, en een eigen infrastructuur. Ze zijn gefocust op een manier van dagelijks comfortabel leven, door de producten uit de tuinen te exploiteren. Met de winst willen ze een gesloten watersysteem opzetten die zowel de artiesten als de plantjes en de diertjes kunnen gebruiken. Met behulp van artiesten en hun netwerken willen ze een plek creëren waar je je lekker kan terugtrekken, en waar je mee kan doen aan diverse workshops en outdoor activiteiten. De mogelijkheden zijn oneindig. Ze proberen lokale bedrijven te voorzien in organische producten en goederen van de overgebleven oogst.
 Door samen te werken met diverse creatievelingen proberen ze sterke producten en diensten te leveren met een boodschap. Alleen door creativiteit kunnen we onze gewoonten herzien, en kunnen we een weg vinden om meer in balans met onszelf, elkaar en met de natuur te leven. Zeg nou zelf, wie wil dat nou niet? Bij Artista de Lenguaje kan je terecht voor hele leuke trainingen; kookles, tuinieren, maken van kleding en tassen uit tweede hands kleding en stoffen, krachttrainingen, dansen, yoga, meditatie en heel veel meer. Met artiesten die hun liefde voor eten, muziek, poëzie, en filosofie om je heen. Omdat ze een groeiend project zijn, zijn ze altijd opzoek naar mensen die deze droom ook delen en willen komen samenwerken en wie weet, zelfs bij deze familie te komen.
Jullie hebben vast wel in de gaten dat ik hier veel geleerd heb, ik ben al heel ver met Indianeren. Maar daar vertel ik de volgende keer alles over. Ik heb onder andere een grote hoeveelheid vijgenjam gemaakt, 12 potjes goud van moeder aarde, met als hoofdingrediënt: liefde, heel veel liefde. Liefde van moeder aarde, liefde van vader zon, liefde van de Artiesten de Lenguaje en een heleboel liefde van mij. Het eerste potje gaat geveild worden, als je dat potje zonnegoud in je bezit wil hebben, dan werkt dat als volgt…. Zoek Lenguaje De Artista op op facebook, like ze…en ga op zoek naar de foto met het potje goud. In de reacties kan je bieden. De veiling begint 15 september en zal eindigen op 22 september om 23:59. Dat betekend dat je om 00:00 te laat zal zijn. Goed in de gaten houden dus!! Ssssspannend!!

De zottenschuit AZART

Op de Azart gaat het volgens mij prima. Ik ben zelf een beetje geschrokken van de slangen in de motorkamer. Pikzwarte, erg giftige slangen. Ik ben niet zo bang voor slangen, maar wel voor deze. Dit zijn slangen van olie, en olie heeft een verwoestende werking op de natuur als hij vrijkomt. Natuurlijk doet de bemanning er alles aan om dit te voorkomen, het zijn stuk voor stuk helden. Ook vaart de Azart precies tussen twee waanzinnige tsunami’s door. Maar ze varen precies in het midden, en worden daardoor vooruit getrokken door de golven, dus er is absoluut niks om je zorgen over te maken. Ergens is er ook nog een Coyote verdrietig omdat alle nachtdieren boos op hen zijn, omdat hij eventjes niet opgelet heeft. Alle dieren hebben een gezamenlijke missie, en die missie leeft nog. De dieren willen de wereld rond, niet om te stelen, maar om te helen en te delen. Ik wil graag nog af en toe meevaren, maar wel ver weg van de slangen in de motorkamer. Ik droom al heel lang van een drijvende tipi, wellicht een “Fleet of Fools”? Want we zijn een stam aan het oprichten, een stam van alle kleuren mensen, jong en oud. Iedereen mag meedoen, waar ook ter wereld. Want indianeren en piratereren kan iedereen, en dat kan overal. Als je maar creatief bent. Want als jij dat stemmetje in je hoofd niet bent, wie is het dan wel? Als je dromen niet van jou zijn, van wie zijn ze dan wel? En wie verstuurd ze? Weet zeker dat het jouw droom is, en laat nooit iemand die droom van je afnemen! Niemand heeft het gore recht om jou droom af te nemen…niemand!! De piraat Freddy is ook nog een beetje actief. Bij mijn ouders in de tuin. Zeven stappen naar het westen vanaf het wasrek, ligt een klein kistje begraven. Een klein kistje met een kleine studieschuld, die ik met de tijd nog moet opgraven…alles op zijn tijd. Dit kistje herinnerd me er nu nog teveel aan dat ik de verkeerde droom heb gevolgd. Door de goede droom te volgen, weet ik zeker dat dat kistje nog wel eens zal verdwijnen, ook al weet ik nu nog niet hoe, alles is mogelijk.
Na het afschieten van de eerste pijl, hebben mensen me in het hart gesloten en willen me graag helpen, maar hoe? Als je tijdens het lezen van mijn verhalen een idee hebt, ga ervoor! Wat er ook maar in je hoofd opkomt!! Je kan de Azart supporten op hun website. En je kan ook mij mailen als he een idee of oplossingen hebt. Weet dat je niet alleen mij helpt, maar de hele aarde! Met mijn werk verdien ik geen uurloon, maar de uiteindelijke prijs zal onbetaalbaar zijn. We gaan pioniers die de wereld aan het veranderen zijn aan elkaar verbinden door creativiteit, het is een lange weg.
 Mijn wereld is 180° veranderd sinds het afschieten van die eerste pijl. Ik ben nu volmaakt Heyoka, dus als je iets voor me kan betekenen, op welke manier dan ook. Last het me weten. Als beloning kan ik als Heyoka jou totumdier uitleggen en zal ik je een indianistennaam geven. Heb jij ook zo’n overbeladen eerste pijl? En je durft hem niet af te schieten? Schiet hem dan naar mij, en ik zal kijken of ik hem kan ombuigen. Natuurlijk zal ik rekening houden net je privacy. Maar omdatvwe allenaal op deze zelfde wereld wonen, zijn we allemaal aan mekaar verbonden. We zitten allemaal in hetzelfde schuitje. En zo help je jezelf door elkaar te helpen. Je kan je pijl schieten naar crazythunder020@gmail.comen wie weet waar hij terecht komt.
Mitakuye Oyasin, we are all related.
Tot de volgende pijl,
Liefs,
Freddy CrazyThunder

VOORLOPIG TOT SLOT

“This one is for all my human being brothers and sisters, for wherever you are in the universe. The living ones and the not living ones.”

Overheden,banken, verzekeraars, bedrijven en koninkrijken zijn geen organismen. Ze slapen niet, ze drinken niet, ze eten niet. Ze denken niet aan jou en mij, ze geven er niks om. Ze denken alleen aan winst maken. Omdat ze niet organisch zijn, hebben ze het recht niet om jou vast te zetten en jou de regels voor te schrijven. Onthoud dit goed. Jij bent een waarachtig mens op een prachtige planeet. Toen je geboren werd is jou tijd gegeven, niets meer dan tijd. Besteed deze tijd goed. Je bent zonder geld geboren, en zonder geld ga je dit leven, deze tijd, ook verlaten. Het is jouw natuurlijke recht…nee…universele plicht om jou tijd goed te besteden. Alles wat van jou is, is wat je ziet wanneer je je ogen dicht hebt. Laat dat alsjeblieft mooie herinneringen zijn. Ik ben geen Nederlander, ik ben niet van Nederland en Nederland is niet van mij. De Nederlandse geschiedenis is niet mijn geschiedenis. Mijn geschiedenis ontstond op 18 Januari 1983, mijn geschiedenis ontstond toen ik cirkels zag, de cirkels die ik nu weer zie. Alles draait, alles hoort te draaien. De Nederlandse staatsschuld is niet mijn staatsschuld. Geld is een illusie om je onder dwang te kunnen houden. Dit dwangmiddel is de reden dat we zelden iets merken van de Sterrenmensen, ze zijn als de dood voor ons. Ze komen alkeen nog maar langs in dromen van sommigen van ons, ze maken telepathisch contact. Als je dit contact wil moet je in gedachten de volgende vragen beantwoorden: ben je er klaar voor? Wil je dit contact? Binnen een week zal je het merken. Mijn wens voor de wereld is dat mensen weer echt vrij durven te zijn.

Bij veel Indiaanse stammen, wanneer je een teepee betreed, of een wigwam of een Longhouse, zeg je bij binnenkomst eerst: “Mitakuye Oyasin”, dat betekend: “All my relations”, letterlijk: “We are all related”. Daarna ga je pas verder met: “Goede dag, alles goed?”. Dit is om er continu van bewust te blijven dat we allemaal familie zijn en dat we in hetzelfde schuitje zitten. We hebben allemaal een missie in deze cirkel van leven, wees braaf en durf je dromen te volgen, want dromen zijn lang niet altijd dromen…en geloof me, ik kan het weten.

Als iemand je opzadelt met een halve cirkel vol negatieve energie of gescheld. Probeer dat dan te zien als een boemerang die die je vangt. Wees braaf, probeer die boemerang terug te gooien met positieve energie en liefde, want zo maak je cirkels rond, en zo creëer je een goede positieve vibratie. De vibratie die onze planeet zo hard nodig heeft. Want we moeten vooruit, en dat kunnen we als we maar een klein beetje moedig zijn.

Dit was voorlopig mijn verhaal, mijn deel bij de Azart is voorlopig klaar. Maar het verhaal gaat verder, ik heb nog een hoop te ontdekken. Als je me in de toekomst ziet, en je begrijpt me. Zeg dan: “Mitakuye Oyasin”. Wees lief voor elkaar, je hebt waarschijnlijk geen idee wat voor gevecht iemand voert van binnen. Ik heb de mijne nu verteld, en het is goed zo. Ik kan nu eindelijk door met mijn hoofd omhoog…en misschien durf ik zelfs weer liefde te vinden. “ I was fucked up, because I got blocked up”.

So, now I am a Chief, a big Chief. I’m a Chief of nothing and nobody, for I follow nobody and I lead nobody. I only walk the red road.

MITAKUYE OYASIN

From your human being brother with love,

A Fool named Freddy

THE STORY ABOUT A FOOL NAMED FREDDY

“Sweetgrass for a peaceful mind, sage to clear my soul, prayers carried through the smoke, a quest to make me whole. Dancing on mother Earth, feet never leave the ground. Seaching for our loved ones. Peace will be found.” ( Joanne Shenandoah )

Isla de Arousa, Garcia, 28 Augustus 2017

Een aantal weken voordat we vertrokken, hadden we een meeting met de Azart crew waarin iedereen de kans had om re vertellen hoe ze op de Azart kwamen, wat de missie van de Azart was, en hoe we daarbij konden bijdragen. We hadden allemaal tien minuten om ons verhaal te doen. Voor velen was dit een moeilijk en emotioneel gesprek. Toen ik aan de beurt was, werd ik na een aantal minuten onderbroken omdat men vond dat ik afdreef. Omdat ik mijn verhaal niet geheel heb kunnen doen, vertel ik het hier in mijn blog. Het is geen makkelijk verhaal, zeker niet voor mijn vrienden en familie, maar ik doe het toch, omdat ik een bepaalde afsluiting zoek, en ik vind dat ik deze afsluiting verdien, en ik ben dapper genoeg om deze afsluiting op te eisen. Ik ben een sterke gozer, ijzersterk. Maar ik ben moe, ik ben doodop. Ik ben op niks en niemand kwaad, vergeef iedereen die me gekwetst heeft. Zelfs mezelf, omdat ik een droom leefde dat niet mijn droom was, maar in mijn hoofd is gedreund door school en een stelletje televisie-produces. Maar inmiddels leef ik allang mijn eigen droom weer.

Ik ben er klaar voor, ik ben er klaar mee.  Goed, daar gaan we.

Toen ik ben geboren kreeg ik al het mooie van het leven, ik zag hoe mooi de natuur was, en kreeg intens veel liefde van mijn familie. Toen ik iets groter was, vond men me een vreemde, maar vrolijke peuter. Bijvoorbeeld draaide ik een drol op de overloop en riep de hele familie bijeen om te vertellen dat deze drol bruin was. Ik kende de kleuren al heel erg vroeg. Ook was ik extreem geobsedeerd door alle dingen die draaiden. Ik pakte een krukje, zette het bij oma op haar aanrecht, klom er op en keek naar de ventilator. “Het draait, het draait!!” schreeuwde ik het uit. En zo kroop ik bij de slager onder de toonbank met dezelfde boodschap. Als mijn moeder in de keuken was, was ik helemaal druk met de slamixer en draaide als een bezetene met dat ding. “Het draait, alles draait!!!”, ik lachte en gierde het uit. Ik was een heel vrolijk kind.

En toen moest ik naar school. Daar vroegen ze naar wat ik wilde worden als ik groot ben. “Indiaan!!!” riep ik vol overtuiging. “Dat kan niet”, zei de juf. “Dan wil ik piraat worden, of ridder!!!”, zei ik vastbesloten. In de jaren werd mij pijnlijk duidelijk hoe mijn cirkels werden verbogen tot vierkanten en blokken. Mij werd geleerd dat ik Nederlands was, en dat de Nederlandse geschiedenis mijn geschiedenis is. Ook werd me geleerd dat alles draait om cijfers en economie, en dat de Nederlandse economie mijn economie was en dus de staatsschuld ook mijn schuld was. Nederland heeft een Koningin, en dat was,….ook mijn koningin. Na schooltijd speelde ik veel buiten, want alleen in mijn fantasie kon ik nog indiaan zijn.

Ook keek ik veel televisie, door het vele kijken creëerde ik een droom, een wens, een illusie dat ik alleen maar gelukkig kan zijn met een groot huis, een dikke bankrekening, veel spullen, verre vakanties, een dure auto en een pracht lichaam. Deze droom, heeft mij als extravagante jongen die ik was, naar Amsterdam doen werken. Als enorme rebel heb ik de lagere school en de Mavo doorstaan, om vervolgens detailhandel te studeren, wat de sleutel was naar Amsterdam. Ik ging een HBO opleiding doen, en via deze weg had ik mijn eerste kamer kunnen krijgen. Woonruimte vinden in deze stad is een moeilijke, bijna onmogelijke opgave. Inmiddels is de wachtrij voor een sociale huurwoning meer dan 20 jaar.

Toen ik 22 was, kreeg ik een vriendje en was het tijd om uit de kast te komen. Dit vriendje had een hele slechte invloed op me. Hij zat financieel aan de grond en ik kwam erachter dat hij probeerde op te krabbelen als escort. Ik probeerde hem daaruit te trekken, maar dat werkte averechts. Omdat ik nog steeds dacht dat geld, veel geld verdienen de sleutel tot geluk was heb ik besloten om dat ook te doen. Dit ging een tijdje goed, we leefden als idioten en gingen zeker vijf keer per week uit. Mijn studie had ik al lang opgegeven. Niet omdat ik veel geld verdiende, maar deze richting was niet mijn richting. Op een gegeven moment ging deze relatie met veel tamtam stuk. Met heel veel verdriet zat ik alleen in mijn studentencontainertje met drie maanden huurachterstand. Dat vriendje had beloofd om de helft mee te betalen, maar dat geld is nog steeds nooit gekomen. Ik kreeg geen contact met hem omdat ik te horen had gekregen dat hij zich ergens had laten opsluiten om net de hulp van God beter te worden. Je hebt geen idee hoe ik me toen gevoeld moet hebben. In mijn eentje heb ik die hele achterstand bij elkaar “gewerkt”. Ik ging als doos bonbons van hotel naar hotel, van deur tot deur. Ik was zo goed in mijn werk dat het niet lang duurde voordat mij gevraagd werd om op kantoor te komen werken als telefonist. Ook dit ging prima, bij elk telefoontje dat binnen kwam stuurde ik een jongen op pad. Ook nam ik jongens aan. Ik sprak net ze af op kantoor, deed de sollicitatie en maakte de meest geile foto’s voor de website. Zo heb ik een aantal jaar gewerkt. Nu ik aan deze tijd terug denk, realiseer ik me dat ik misschien wel seksverslaafd ben geweest. Op een dag kreeg ik een bericht van een scharrel dat ik me moest laten testen op seksueel overdraagbare aandoeningen. Hij had namelijk chlamydia en de kans was groot dat ik het ook had. Bij de kliniek had ik een heel leuk gesprek met de zuster. Ik vertelde over mijn seksleven en hoe ik altijd alles veilig deed. “Maak je geen zorgen”, zei ze nog. “Ik heb je bloed afgenomen en ik heb je urine, over 30 minuten ben je hier welkom voor de uitslag”. Ik ging lekker buiten in de zon zitten, rookte één of twee sigaretjes, en ging weer terug naar de wachtkamer. Ik zag de zuster aankomen net een blik zo wit als sneeuw, ik voelde in mijn onderbuik al dat het goed fout zat. “Ga zitten”, zei ze. “Ik heb slecht nieuws, je bent besmet met het HIV virus”. Ik was met stomheid geslagen. “Ik kom hier om me te laten testen op chlamydia, en loop de deur uit met de hoofdprijs?” schreeuwde ik nog. “Ja, het is echt waar, maar het is niet zo erg meer als vroeger” zei ze nog, “bovendien hoef je je geen zorgen te maken, het is goed te onderdrukken, maar weg gaat het waarschijnlijk nooit”. Twee weken lang heb ik in een soort waas gelopen, waarin ik het allemaal even niet meer wist. Ik ben altijd heel voorzichtig geweest, en toch overkomt me dit? Hoe moet ik dit aan mijn vrienden en familie vertellen? Moet ik het eigenlijk wel vertellen? Ik wist het allemaal niet meer. Het is apart dat twee dagen na dit nieuws popster Michael Jackson kwam te overlijden, nog steeds vind ik dit een hele vreemde samenkomst van omstandigheden. Nu nog steeds, als Michael herdacht wordt, dan denk ik terug aan deze donkere dagen, en voel ik me vaak verpest.

Op dat moment woonde ik anti-kraak. Samen met een vriendpin huurde ik een flat aan de Voorburgstraat. Na een jaar te hebben samengewoond kregen we het nieuws dat we moesten verhuizen. Mijn vriendin vond wat voor zichzelf, ik ging anti-kraak verder. Op de plek waar toen onze flat stond, staat tot op de dag van vandaag nog een braakliggend gebied  In het volgende jaar ben ik zeker zeven keer van woning naar woning versleept. Elke keer als ik net mijn adres had gewijzigd, kwam er weer een telefoontje met het nieuws dat ik moest verassen.  Op een gegeven moment, ik deed inmiddels al lang geen escort werk meer, had ik een prachtwoning in Amsterdam oost, deze woning was heel knus en was helemaal versierd met prachtige klimop planten. Ook al had ik een vreselijke kutbaan op Schiphol, ik voelde me erg gelukkig. Ik heb er denk ik drie weken mogen wonen voordat de telefoon weer ging. “Je moet er weer uit”. Mijn moeder was jarig, en belde haar eigenlijk om haar te feliciteren, maar dat pakte anders uit. Ik brak, ik brak enorm en lag van wanhoop over de grond te rollen. Wat moet ik nu, wat moet ik nu toch? Wat moet ik toch doen om een normaal plekje te krijgen in deze klotemaatschappij? Ik heb verdomme meer baantjes gehad dan Donald Duck en elke keer wordt ik weer onderuit gehaald. Ik werk me helemaal suf in dit klotesysteem, en wat krijg ik ervoor terug? Je begrijpt dat mijn moeder haar verjaardag verpest was, en dat spijt me nu nog steeds, maar ik kon niet meer. Maar ineens zag ik een lichtpuntje. Ik snapte ineens dat ik helemaal geen woning nodig had, ik zoek geen eigen plekje.. ik BEN mijn eigen plekje. Daarna heb ik nog in twee anti-kraakwoningen gezeten en heb nog wat losse baantjes gehad voordat ik weer in een studentencontainer terug kwam en een baan kreeg in de leukste kroeg van Nederland, café “The Web”. Hier heb ik tot de dag van vandaag gewerkt, ook al ben ik momenteel op reis, mijn baas zei dat ik hier altijd terug kon komen. Op een gegeven moment moest ik ook die container uit. Blijkbaar was het nog een beetje naïef om te denken dat ik met 14 jaar in de wachtrij inmiddels wel een woning kon krijgen, dit was niet het geval. Ik verbleef bij vrienden, bij familie, sliep achter de bar, sliep in parken en sliep op het strand. De mensen hadden het allemaal enorm met me te doen, en ik ben nog steeds dankbaar voor alle hulp. Gelukkig liet ik me niet gek meer maken, inmiddels heb ik geleerd dat ik mijn eigen plekje ben, en dat idee geeft me nog steeds rust. Want alles wat ik zie wanneer ik mijn ogen dicht heb is van mij….het is allemaal van mij.

Als drenkeling, verzopen in de Amsterdamse woningcrisis, kwam ik op de Azart “Ship of Fools”. Ik weet nog dat ik dacht: “wat is dit voor hippie-schip??” Maar ik vond het prachtig, en deed volop mee met de feestjes en de festivals. Een hippie is een naar woord om iemand af te schrijven die het verschil kent tussen vrijheid en de illusie van vrijheid, en die daarin overduidelijk een keuze in heeft gemaakt. Ja, ik ben een hele grote hippie… en ik ben daar trots op. De Azart heeft een geweldige draai aan mijn leven gegeven die ik al heel lang zocht.  Ik ben hier helemaal uit mijn schulp gekropen. Niet alleen als artiest, maar zeker ook als schrijver…en schrijven zal ik. De Azart is een narrenschip. En zijn missie is: humor, entertainment brengen in een wereld die kapot dreigt te gaan aan ellende, hebzucht en haat. De Shamaan in me zegt: de sleutel voor een betere wereld, die verstikt in haat een oorlog, is liefde humor en vrede. Daar ben ik van overtuigd. Creatie komt uit liefde, vernieling komt uit haat. August Dirks, zet hem op, volg de blauwe weg van leven. Maar de oceaan ligt boven ons en niet onder ons.

 

PS: mijn aandeel aan de Azart is schrijven, voor zover niemand dat nog doorhad.

A MAGIC NIGHT UNDER THE STARS

“We are not alone in the Universe”

 

Isla de Arousa, 24 Augustus 2017

 

De groep ligt uit elkaar. De reis die we tot zover achter de rug hebben, heeft ons niet in de koude kleren gezeten. Iedereen geeft elkaar de schuld. We hebben er een zeer deprimerende vergadering over gehad. Een aantal zijn weggestuurd, een aantal zijn uit zichzelf opgestapt en een aantal blijven aan boord.  Ik mag mijn “vakantie” hier uitzitten, maar voor mij is dit geen vakantie. Ik gedij het beste in een eenheid. Als die eenheid verstoord is, dan raak ik ook uit balans. Om die balans terug te krijgen besloot ik om een flink eind te gaan lopen. Isla da Arousa is een prachtig eiland, met bossen van eucalyptusbomen, prachtige parken, zandstranden en stranden met hoge rotsen om af te springen. De bewoners vind ik erg vriendelijk, weinig spreken er Engels, maar ze doen alles om je te begrijpen. Bovendien wil ik mijn Spaans verbeteren, en dat kan hier dus uitstekend. Toen ik mijn rondje eiland af had, kwam ik Angel, Julie, Axe en Arthur tegen. “We gaan een feestje bouwen op het strand!! Doe je mee??”. Natuurlijk wilde ik dat, dus ik rende naar de supermarkt om flink wat bier, nootjes en chips in te slaan. Eenmaal op het strand brandde het vuurtje al hevig, de sfeer zat er goed in. Ik hoorde dat er op de Azart vergaderd werd over hoe ze het festival of fools hier willen organiseren. We spraken met elkaar af om niet teveel meer over de toestand op het schip te praten, omdat iedereen behoorlijk in de war was. Iets later sloten ook Eliak, Nerea en Adriaan aan. We zongen, dansten, maakten grapjes en dronken er vrolijk op los. Een paar uur later besloten sommigen om terug te gaan aan boord van de Azart. Arthur, Amaia, Elliak, Axe, Julie en ik besloten op het strand te blijven. Niet alleen omdat de energie aan boord niet zo fijn was, maar meer omdat we eindelijk vaste grond onder de voeten hadden, bovendien was het vuurtje heerlijk om bij te liggen. Als je verdrietig bent, dan helpt het om in vuur te kijken. Vuur heeft een magische kracht, net als rook. Welllicht dat dat ook een reden is waarom ik zoveel moeite heb met stoppen met roken.

Inmiddels ben ik gaan liggen en staar vol ontzag naar de sterrenhemel…hij is prachtig. In gedachten zink ik weg naar een eeuwenoud verhaal die Indiaanse stammen elkaar vertelden rond het kampvuur….

 

Toen moeder aarde nog extreem jong was, waren dingen niet zoals nu; net zoals de dingen nu zijn, zijn ze anders in de toekomst, omdat groei en veranderingen constant zijn. Op een nacht, kwamen alle nachtdieren bij elkaar en riepen tot de Grote Mysterie, het Mysterie dat in en om ons heen waant. Het konijn riep naar de hemel: “Grote geest, wilt u met ons vergaderen?”. Uit de hemel riep een stem: “Waarmee kan ik jullie helpen?!”. De kikker veranderde in zijn menselijke vorm en riep: “We hebben meer licht nodig!!” De vos vulde aan: “De kikker heeft gelijk, de dagdieren hebben de zon!!” en veranderde in een vrouw. “ Wanneer de zon schijnt, dan kan men oneindig zien. Zelf op een bewolkte dag, kunnen ze oneindig ver kijken!” zei de vrouw. De eland zei: “Wij hebben enkel de maan, het is niet eerlijk”. De uil onderbrak de eland en zei: “ Soms schijnt de maan overdag, waardoor we soms in de nacht helemaal niks zien. Op die nachten zijn we meer licht nodig zodat we beter kunnen zien.” “AHAA!!”, zei de stem uit de hemel. “Ik wil dat jullie naar beneden gaan, ga de vallei in. Ga naar de rivier, de beek en het meer. In het water zal je schijnende steentjes vinden, verzamel die voor mij. Neem deze steentjes mee de berg op, en teken daarmee een portret van jezelf in de hemel, zo hoog als je maar kan!” De coyote, een dier die dag en nacht leeft, had zich verslapen, en was een beetje laat voor de vergadering. Sommigen zeggen dat hij op “Indian Time” leeft. “Wat zijn jullie toch aan het doen?” vroeg hij aan de raaf. “Wordt toch een wakker en let op, oude luilak. Ze zijn al zonder jou begonnen!” zei de raaf. “De grote geest heeft eindelijk geantwoord op onze vraag voor meer licht in de duisternis, en gaf ons de opdracht om schijnende stenen te vinden in de rivier, de beek en het meer….hij zei dat we die steentjes de berg op moesten brengen, zodat we een portret van onszelf kunnen tekenen in de hemel.” De coyote veranderde in zijn menselijke vorm en zei: “ Kijk toch eens naar dat stelletje egoïsten, ze denken alleen aan hunzelf. Ik ben de grootste kunstenaar op aarde, en daarom zal mijn portret het grootst en het mooist zijn”. Toen veranderde de raaf in haar menselijke vorm, en zei: “Okay dan opschepper!! Maak haast, want de anderen hebben al een enorme voorsprong!” De man gromde van ongenoegen en verdween in de vallei. Eerst ging hij naar de rivier, en vond maar een paar steentjes. “Oh, dit is nooit genoeg” mopperde hij en hij veranderde weer in een coyote, en haastte zich naar de beek. Ook daar lagen inmiddels veel te weinig steentjes. “Hmmm, ook nooit genoeg”, mopperde hij in zijn menselijke vorm. Op weg terug naar de berg, kwam hij langs de rivier, en daar zag wel genoeg schitterende steentjes. Zo veel, dat het meer erdoor oplichtte. Hij pakte er zoveel als hij kon, en deed ze in zijn shirt. “Nou, dit zal wel genoeg zijn. Dit is alles dat ik kan dragen!” Maar eenmaal op de top van de berg keek hij vol ongenoegen naar de hemel en zei: “ Kijk nou toch!! Ze denken alleen aan hunzelf, hebben ze niet in de gaten gehad dat ik nog niet begonnen ben??” Hij zei tegen de raaf: “ Wat egoïstisch, ze weten niet eens dat ze alle ruimte hebben gebruikt, en ze hebben helemaal niks voor mij overgelaten.” De raaf knikte en zei: “ Inderdaad egoïstisch, dat is wat het is!”. De coyote gaf niet op, hij keek, en rende naar links,….en toen weer naar rechts….en weer naar links, en weer naar rechts  Sneller en sneller, hij was wanhopig op zoek naar een plekje om zijn portret te maken. “Grrrr, ik probeer een ander plekje te zoeken. Er is vast nog wel ergens een plekje vrij voor mij.” Er was steeds minder en minder vrije ruimte, totdat coyote toch nog een klein stukje in de hemel vond om zijn portret te plaatsen. “Perfect!!” zei hij. Bang om zijn plek te verliezen, hield hij het vrije stukje hemel in de gaten. Hij vergat te kijken waar hij zijn voeten neerzette en gleed uit, viel en verspilde alle steentjes uit zijn etui, hoed en shirt. “Oh nee!!!”, jammerde de coyote. De steentjes vlogen door de hemel, hoger en hoger, hier en daar. Ze knalden tegen elkaar aan, totdat ze zelfs tegen de portretten van de andere nachtdieren botsten, de chaos in de hemel was enorm. “Nee, nee, nee, neeeee!!!!”, huilde de coyote. De steentjes waren zo tegen elkaar aangebotst, dat een kettingreactie ervoor zorgde dat elke tekening vernield was. De arme dieren konden alleen maar toekijken hoe hun kunstwerkjes vernield waren. Ze schreeuwden naar de coyote: “Kijk nou toch wat je hebt gedaan!! Wat dacht je wel niet? Je hebt weer alles volledig in de soep laten kopen. Kluns!!” Door alle commotie die er ontstond was de aandacht van de grote geest getrokken. “Wat is er aan de hand?” zei de stem uit de hemel. “Kijk, kijk nou toch wat de coyote heeft aangericht. We hebben gedaan wat u ons opdroeg, maar de coyote heeft er een zooitje van gemaakt en onze kunstwerken vernield”. De grote geest zei: “ kom, laten we bij elkaar gaan zitten en laten we praten over wat coyote had gedaan.” De nachtdieren klaagden en jammerden toen ze bij elkaar zaten. De coyote schaamde zich enorm, en was er tussenuit geknepen voordat de grote geest met de dieren kon vergaderen. De grote geest zei: “De creatie is al afgerond, omdat het al gebeurd is. Ik kan niks meer voor jullie doen. Leer ermee te leven. Jullie hebben immers jullie licht in de duisternis.” De vos zei met een kwade toon: “Wat? Moeten we het zomaar accepteren? Waarom?” De stinkdier vulde aan: “ we begrijpen er helemaal niks van!”  De grote geest antwoordde: “We kunnen niet veranderen wat is gebeurd, we kunnen niet terug naar vorige maand of vorige week…zelfs niet naar vijf minuten geleden. Leer van het kijken naar gisteren en zijn consequenties, alleen zo kan je morgen veranderen.” De rat vroeg: “Maar hoe zit het dan met onze portretten?”. Hierop antwoordde de grote geest: “Dieren, jullie vroegen om licht in de duisternis, en dat licht hebben jullie nu gekregen, het is zoals het is”. De dieren besloten om het te accepteren, maar ze zijn nog steeds kwaad op coyote. “AWOOOOOOOOOOOOOOOHHHHH!!!”. Soms kan je in de nacht de coyote nog horen huilen over het meer, over de velden of ergens in de verte. Weet je? De dieren zijn nog steeds kwaad op coyote en willen nog steeds niks met hem te maken hebben. Als je zijn gehuil hoort, weet dat dat coyote met de grote geest praat, hij vraagt nog steeds om een herkansing, zodat alle dieren alsnog hun portret in de hemel kunnen tekenen. Als je de coyote hoort huilen, kijk dan omhoog, over de boomtoppen, de bergen, de wolken en de maan…daar kan je de steentjes van coyote zien schijnen. We noemen deze steentjes tegenwoordig……sterren.

 

Ik kijk naar de prachtige oplichting van de hemel. Achter me hoor ik Amaia en Eliak, ze zien iets vreemds. Ik kijk langs de sterren heen, naar de diepte van de oceaan boven ons. En ik zie het ook. Ik zie weer wat ik jaren geleden al eens zag toen ik bij mijn lieve ouders op de camping was. Ik zie een ster die beweegt alsof hij dronken is. Hij spring door de hemel als een garnaal, als een vlooi. Hij maakt rondjes en ineens is hij verdwenen. Dit is veel te diep voor een vliegtuig, en de bewegingen maken duidelijk dat het geen satelliet kan zijn. Intens opgewonden schreeuw ik naar achteren: “zagen jullie dat? Zagen jullie dat ook? Stomverbaasd knikken ze: Ja!! Tijdens de vaart naar Galicië heb ik dit ook weer gezien. Ook van heel dichtbij. Ik zag een vliegtuig die een ronde maakte boven de Azart. Boven de Azart flikkerde hij met zijn lichten voordat hij verdween. Toen was ik de enige die het zag, nu was ik gelukkig niet alleen. Als je het ook wil zien, zoek dan een zo donker mogelijke plek op aarde, stel jezelf open en……KIJK!!! Kijk tussen de sterren door. Overtuig jezelf. De oceaan ligt boven ons.